เหตุการณ์เมื่อครู่ ทำให้ฝูงหมาป่าอัคคีรู้สึกอัปยศอดสู พวกมันไม่กล้าหาเรื่องเย่อวิ๋นเฟย แต่กลับระบายโทสะใส่เหล่าศิษย์ที่อยู่ตรงหน้า
โฮกโฮก...
หมาป่าอัคคีที่เดือดดาลตัวแล้วตัวเล่า พุ่งเข้าใส่ศิษย์หลายสิบคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง
"อ๊าก...
ช่วยด้วย!"
ทันใดนั้น ก็มีศิษย์คนหนึ่งถูกหมาป่าอัคคีกรูเข้าใส่ รุมขย้ำร่าง ก่อนตายก็ร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
อ๊ากอ๊าก...
ต่อมา ก็มีศิษย์อีกหลายคนถูกหมาป่าอัคคีสังหาร
ศิษย์ที่เหลือ เผชิญหน้ากับหมาป่าอัคคีนับร้อยที่คลุ้มคลั่ง ต่างหน้าซีดเผือด หวาดกลัวถึงขีดสุด
"เย่อวิ๋นเฟย!
รีบเรียกเย่อวิ๋นเฟยให้หยุด มีเพียงเขาเท่านั้นที่ช่วยพวกเราได้!"
"ใช่แล้ว!
รีบให้เขากลับมา!"
...
ชั่วพริบตา ศิษย์เหล่านี้ก็นึกถึงเย่อวิ๋นเฟยขึ้นมา
เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยและเวินจื่ออยู่ไกลออกไปแล้ว สายตาแทบมองเห็นเพียงแผ่นหลังราง ๆ
"เย่อวิ๋นเฟย รีบกลับมาช่วยพวกเราด้วย!"
"ศิษย์พี่เย่ พวกเรารับมือหมาป่าอัคคีพวกนี้ไม่ไหวแล้ว ได้โปรดช่วยชีวิตพวกเราด้วย!"
"สหายเย่อวิ๋นเฟย รีบหันกลับมา ช่วยกันจัดการหมาป่าอัคคีพวกนี้เถิด!"
...
ศิษย์หลายสิบคนนั้น เหมือนคว้าเชือกแห่งความหวังไว้ได้ ขณะที่ก็คอยป้องกันการจู่โจมของหมาป่าอัคคีไปด้วย ต่างพากันเปล่งเสียงสุดชีวิต ตะโกนไปทางแผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟย
"เมื่อครู่ตอนที่ข้าถูกหมาป่าอัคคีรุมล้อม พวกเจ้าก็ไม่ได้พากันสมน้ำหน้าไม่ใช่หรือ?
แล้วตอนนี้ เหตุใดข้าต้องช่วยพวกเจ้าด้วย?"
ทันใดนั้น เสียงเรียบเฉยของเย่อวิ๋นเฟยก็ดังกลับมา กระจ่างชัดในหูของศิษย์ทุกคน