"ข้ากับแม่ของเจ้ารู้จักกันที่นอกเมืองจันทราเต็มดวงนคร
ในฤดูใบไม้ผลิปีนั้น ข้ากับลูกหลานตระกูลเย่หลายคนไปเที่ยวนอกเมืองด้วยกัน
ระหว่างเที่ยว ข้าไล่ตามงูมารปีกคู่ขั้นที่หนึ่ง หลงเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวมิดชิดมาก
ในถ้ำนั้น ข้าพบหญิงงามคนหนึ่งที่ทั้งตัวเปื้อนเลือด หายใจแทบจะไร้ซึ่งลมหายใจ"
เย่เทียนเผิงกล่าว
"หญิงงามคนนั้นคือแม่หรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยถาม
"ใช่"
เย่เทียนเผิงพยักหน้า
"ตอนนั้นแม่ของเจ้าบาดเจ็บสาหัส ลมหายใจแผ่วเบามาก และเลือดก็ไหลไม่หยุด
ข้าลองคลำจมูกแม่ของเจ้าดู พบว่ายังมีลมหายใจอยู่ จึงรีบนำยารักษาบาดแผลทั้งหมดที่มีติดตัว มาให้แม่ของเจ้าทานทั้งหมด
และยังช่วยห้ามเลือดให้แม่ของเจ้าอีกด้วย
ยังเอาอาหารที่ติดตัวมา ป้อนให้แม่ของเจ้าทาน
ตอนนั้น ในหมู่ลูกหลานรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่ ฐานะของข้าถือว่าไม่เลว จึงค่อนข้างร่ำรวย ของที่ติดตัวไปก็ถือว่าอุดมสมบูรณ์
ผ่านไปสองวันติดต่อกัน แม่ของเจ้าถึงได้ฟื้นขึ้นมาในที่สุด"
เย่เทียนเผิงกล่าว
"ที่แท้พ่อกับแม่รู้จักกันแบบนี้นี่เอง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ไม่คิดว่า ระหว่างพ่อกับแม่ยังมีเรื่องราวในอดีตแบบนี้อยู่อีก
"แต่แม่ของเจ้าบาดเจ็บหนักเกินไป ต่อให้ฟื้นขึ้นมาแล้ว สภาพก็ยังย่ำแย่มาก
และแม่ของเจ้ายังโดนพิษอีกด้วย
สรุปก็คือ ร่างกายอ่อนแอมาก
เดิมทีข้าคิดจะพาแม่ของเจ้ากลับไปตระกูล เพื่อทำการรักษา
แต่แม่ของเจ้าระวังตัวมาก ในสภาพที่บาดเจ็บสาหัส ไม่อยากติดต่อกับคนนอกมากนัก
และนางบอกข้าว่า ศัตรูของนางแข็งแกร่งมาก พร้อมจะตามมาได้ทุกเมื่อ นางไม่อยากลากครอบครัวของข้าให้เดือดร้อน