เย่อวิ๋นเฟยจับจ้องแหล่งน้ำสีขาวเหล่านั้น เคลียร์ความคิดใด ๆ ออกจากจิตใจ ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
"ข้าก็ลองดูบ้าง"
เมื่อมังกรหวายเขี้ยวทองเห็นเย่อวิ๋นเฟยกระทำการเช่นนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็ถือกำเนิดขึ้น ปรากฏกายขึ้นข้าง ๆ เย่อวิ๋นเฟย แล้วเริ่มจ้องแหล่งน้ำเหล่านั้นตาม
"ดูท่าไม่มีอะไร มองไปมองมา น้ำสีขาวพวกนี้ก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ"
ชั่วครู่ต่อมา มังกรหวายเขี้ยวทองก็เริ่มรำคาญใจ
"เจ้าไม่ฟังที่ผีวัฏสงสารบอกหรือ ต้องใช้เวลาถึงจุดหนึ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เย่อวิ๋นเฟยทันใดนั้นดวงตาหดเกร็ง แสดงสีหน้าตื่นตระหนก
เพราะในน้ำสีขาวเหล่านั้น ดูเหมือนภาพเหตุการณ์บางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นเลือนราง จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นโลกย่อมหนึ่งในภาพเหล่านั้น ในบริเวณหนึ่งของโลกย่อมนั้นมีเมืองหนึ่ง ภายในเมืองนั้นมีเยาวชนหนึ่งคน
"นี่ไม่ใช่ข้าในอดีตชาตินั่นเหรอ?"
เย่อวิ๋นเฟยมองเยาวชนในเมืองนั้น รู้สึกตื่นตะลึงยิ่ง
เพราะเยาวชนในภาพนั้นคือเย่อวิ๋นเฟยเอง และเมืองนั้นก็คือเมืองจันทร์เต็ม
ขณะนี้เย่อวิ๋นเฟยในเมืองจันทร์เต็มกำลังเผชิญเหตุการณ์ทั้งปวงที่เคยประสบในชาติก่อน
ตั้งแต่ที่เย่อวิ๋นเฟยถูกปลดจากตำแหน่งซื่อจื่อ ไปจนถึงบิดาสู้รบอย่างยากลำบากจนถึงแก่ความตาย ต่อจากนั้นคือการล่มสลายของตระกูลเย่ทั้งตระกูล จนถึงเมื่อเย่อวิ๋นเฟยได้พบอาจารย์จื่อเซิ่งที่เดินทางธุดงค์ผ่านมา ซึ่งพาเย่อวิ๋นเฟยออกจากมหาทวีปเทียนเสวียน
"เป็นอย่างไรบ้าง
เจ้าเห็นอะไรบ้างหรือไม่?"
ขณะที่เย่อวิ๋นเฟยกำลังตื่นตะลึงชมเหตุการณ์อดีตชาติของตนเอง ผู้อาวุโสฮุ่นก็สังเกตเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของเย่อวิ๋นเฟย จึงเปิดปากถาม
"บ่ออดีตชาตินี้ช่างเห็นเหตุการณ์อดีตชาติได้จริง ๆ!"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยความตื่นตะลึง
"ข้าก็เห็นเช่นกัน ที่แท้อดีตชาติของข้าคือมังกรหวายเขี้ยวทองตัวหนึ่ง"
ทันใดนั้นมังกรหวายเขี้ยวทองก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
เขาเช่นเดียวกับเย่อวิ๋นเฟย ก็เห็นภาพเหตุการณ์นานาชนิดในน้ำสีขาวนั้น ไม่ช้าก็เข้าใจว่าภาพเหล่านั้นคือเหตุการณ์ต่าง ๆ ในอดีตชาติของตนเอง