"หยุด!
ทุกคนถอยกลับมาทั้งหมด"
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยสังหารเทพสวรรค์ไปแล้วแปดคน บรรดาผู้บริหารชั้นสูงแห่งสำนักหลิงเซียวในที่สุดก็ไม่อาจรักษาความสุขุมเย็นเอาไว้ได้อีกต่อไป ประมุขสำนักหลิงเซียว
ตะโกนออกมาดังลั่น
เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เหล่าเทพสวรรค์ฝ่ายสำนักหลิงเซียวจะต้องบาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นอีกมาก
ความจริงแล้ว การที่เพิ่งสูญเสียเทพสวรรค์ไปแปดคนในพริบตา สำหรับพันธมิตรที่สำนักหลิงเซียวรวบรวมกันขึ้นมานั้น ย่อมถือเป็นความเสียหายครั้งใหญ่มโหฬาร
การปะทะระหว่างสำนักหลิงเซียวกับฝ่ายผู้พิทักษ์ใกล้เข้ามาทุกที การสูญเสียเทพสวรรค์ไปแปดคนฉับพลันเช่นนี้ ย่อมทำให้กำลังของฝ่ายสำนักหลิงเซียวอ่อนแอลง และลดโอกาสในการเอาชนะฝ่ายผู้พิทักษ์ลงอย่างไม่ต้องสงสัย
เหล่าเทพสวรรค์ที่เหลืออยู่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของประมุขสำนักหลิงเซียว ต่างพร้อมใจหยุดมือทันที พลางแสดงวิชามวยอาจารย์ถอยหนีอย่างรวดเร็ว
ความจริงแล้ว ในการต่อสู้เมื่อครู่ พวกเขาถูกเย่อวิ๋นเฟยตีจนเกรงกลัวมานานแล้ว
พวกเขาเห็นด้วยตาตนเองว่าเพื่อนพ้องคนหนึ่งต่อหนึ่งถูกเย่อวิ๋นเฟยเอาชนะอย่างราบคาบ จิตใจต่างสั่นคลอนเกรงกลัว เยือกเย็นทั้งร่างมานานแสนนาน
"ข้าอนุญาตให้เจ้าหยุดมือแล้วหรือ"
เย่อวิ๋นเฟยมองเหล่าเทพสวรรค์ที่กำลังถอยหนีอย่างเร่งรีบ ยิ้มเย็นชา
เสียงคำพูดจางหาย เย่อวิ๋นเฟยก็ชนทะลุม่านอวกาศเบื้องหน้า ในพริบตาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าเทพสวรรค์หนึ่งที่กำลังตกใจถอยหนี
หมัดที่เปล่งแสงทองระยิบระยับกระหน่ำออกไป เกรียงไกรดุจภูเขาศักดิ์สิทธิ์สีทอง ม้วนมาอย่างกล้าหาญ
เทพสวรรค์ผู้นั้นตื่นตระหนกสังเกตว่าร่างของตนจมหายลงทันที แล้วถูกพลังสยองน่าเกรงขามผนึกไว้ แม้แต่ปลายนิ้วเดียวก็แทบไม่อาจยกขึ้นได้
"ประมุข ช่วยข้าด้วย!"
เทพสวรรค์ผู้นี้เป็นเพียงเทพสวรรค์ขั้นต้น เผชิญหน้ากับเย่อวิ๋นเฟยผู้เปี่ยมด้วยฆาตสังหาร จิตวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง ไม่อาจรักษาหน้าตาไว้ได้อีกต่อไป ยิ่งไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของน้ำใจรบ จึงตะโกนขอความช่วยเหลือจากประมุขด้วยเสียงดัง
"ประมุขพันธมิตรเย่ โปรดหยุดมือเถิด!"
ประมุขสำนักหลิงเซียวรีบเอ่ยเรียก
"เด็กน้อย หยุดมือเดี๋ยวนี้!"