"ท่านหัวหน้า รอพวกข้าด้วย!"
อู๋เฮยซานเร่งฝีเท้าไล่ตามขึ้นมา
เสี่ยวฮุ่ยและอวี้ต้าหย่งก็ตามเย่อวิ๋นเฟยไปเช่นกัน
"ท่านหัวหน้า วันนี้ท่านช่างสง่างามยิ่งนัก!
ฝ่ามือเดียวก็ตีเฟิงหยุนอ้าวจนหมอบราบ ข้าดูแล้วสะใจยิ่งนัก!"
"ยังมีฉินอันนั่นอีก ต่อให้ทะลวงถึงขั้นสร้างปราณปฐพีแล้วอย่างไร มีร่างกายวิญญาณสวรรค์แล้วอย่างไร สุดท้ายก็มิใช่ถูกท่านหัวหน้าต่อยกระเด็นหรือ!"
"ท่านหัวหน้า ท่านคือที่หนึ่งอย่างแท้จริง!"
……
อู๋เฮยซานเดินเคียงข้างเย่อวิ๋นเฟย ประจบประแจงจนลืมตัว
เสี่ยวฮุ่ยเดินตามข้างกายเย่อวิ๋นเฟย ดวงตางดงามคู่นั้นจับจ้องเย่อวิ๋นเฟย เปล่งประกายแวววาว
นอกจากอู๋เฮยซานและสองพี่น้องเสี่ยวฮุ่ยแล้ว ยังมีอีกผู้หนึ่งที่เร่งฝีเท้าไล่ตามเย่อวิ๋นเฟยมา
ก็คือตู้กูหวนนั่นเอง!
เพียงแต่ตู้กูหวนเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา ดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
ครู่ต่อมา
กลับมาถึงเขตนักเรียนใหม่
ตู้กูหวนมองไปทางเย่อวิ๋นเฟย คล้ายมีบางอย่างจะพูด
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือหนึ่งครั้ง แผ่นหยกแผ่นหนึ่งลอยออกไป หยุดอยู่ตรงหน้าตู้กูหวน
"นี่คือวิชาดาบพันชี่ เจ้าเอากลับไปศึกษาและฝึกฝนให้ดีเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ขอบคุณมาก!"
ตู้กูหวนรับแผ่นหยกไว้ในมือ ตื่นเต้นอย่างยิ่ง โครมหนึ่งก็คุกเข่าลงตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย ทำความเคารพครั้งใหญ่
จากนั้นก็รีบผละไปราวกับลอยได้ กลับไปยังที่พัก เริ่มศึกษาและฝึกฝนดาบพันชี่
"เอาล่ะ
พวกเจ้าสามคนก็กลับไปฝึกฝนให้ดีเถิด
โดยเฉพาะพวกเจ้าสองคน มีเพียงพลังระดับปราชญ์เท่านั้น ยังต่ำเกินไป"