"เกิดอะไรขึ้น?"
ต่อการที่หัวหน้าห้องทำงานชุยเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่เพียงแต่โมชิงหลุนจะไม่อาจเข้าใจได้ แม้แต่เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
"เจ้าคนนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่?
เมื่อครู่ยังบอกว่าจะไม่ปล่อยเจ้าไป พลันก็เปลี่ยนเป็นบอกว่าไม่กล้ากลั่นแกล้งเจ้าอีก เจ้าคนนี้คงไม่คิดจะใช้วิธีนี้หลอกเจ้าให้ออกไปกระมัง
เล่ห์กลแบบนี้ต่ำชั้นเกินไปแล้ว!"
ผู้อาวุโสฮุ่นฟังถ้อยคำที่หัวหน้าห้องทำงานชุยเพิ่งพูดกับโมชิงหลุนได้อย่างชัดเจน จึงเอ่ยคาดเดาขึ้น
"ป้ายเคลื่อนย้ายมิติสามารถนำข้าไปยังโลกใดก็ได้ในสามพันโลกใหญ่เล็ก
ข้าไม่จำเป็นต้องเข้าสู่ความเวิ้งว้างแห่งห้วงมืดเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะหลอกข้าหรือไม่ สำหรับข้าแล้ว ก็ไม่มีความแตกต่างกัน"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็นชา
"ก็จริง"
ผู้อาวุโสฮุ่นพยักหน้าตอบ
"หัวหน้าห้องทำงานชุย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ท่านพบสิ่งใดหรือไม่?
เหตุใดจู่ๆ ถึงไม่กล้ากลั่นแกล้งเจ้าหนุ่มนั่นอีกเล่า?"
อีกฟากหนึ่ง โมชิงหลุนเต็มไปด้วยความสงสัย จึงเอ่ยถามหัวหน้าห้องทำงานชุย
"โมชิงหลุน อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า
ต่อจากนี้ไปอย่าได้ไปหาเรื่องเจ้าหนุ่มนั่นอีกเด็ดขาด ต่อให้เผชิญหน้ากับเขา ก็ต้องอ้อมหลบเลี่ยงให้ไกล
หากเจ้าไปหาเรื่องเขาอีก ผลที่ตามมาจะร้ายแรงยิ่งนัก เท่ากับทำลายอนาคตของตัวเอง!
เอาล่ะ ข้าพูดได้เพียงเท่านี้"
หัวหน้าห้องทำงานชุยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวกับโมชิงหลุน
จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
"ทำไมเล่า!
หัวหน้าห้องทำงานชุย เหตุใดกันแน่?
หรือว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะมีเบื้องหลังอันน่าเกรงขาม?