"ท่านผู้อาวุโสทั้งเจ็ด กล่าวตามตรง ข้าพเจ้าแห่งตำหนักชิงยุนมีศัตรูมากมาย ตระกูลผาง เผ่าเหมียว นิกายเฉิงเทียน หุบเขาอินซือ สี่อำนาจนี้ล้วนมีเรื่องบาดหมางกับข้าพเจ้า ทั้งสี่อำนาจนี้จะต้องส่งคนมาประมือกับข้าพเจ้าและตำหนักชิงยุนอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะสองอำนาจคือนิกายเฉิงเทียนและหุบเขาอินซือ พลังความแข็งแกร่งนั้นเหนือกว่าตำหนักชิงยุนของเราไปไกลนัก
ต่อไปนี้สภาพแวดล้อมของตำหนักชิงยุนเราจะลำบากอย่างยิ่ง
ดังนั้น ท่านผู้อาวุโสทั้งเจ็ดพึงเข้าใจ การร่วมเข้าตำหนักชิงยุนของเรามิใช่ทางเลือกที่ดี"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น
"ท่านเจ้าตำหนักเย่ ถ้อยคำนี้ของท่านหมายความว่ากระไร
หรือว่าท่านคิดว่าพวกเรายอดโจรผู้กล้าทั้งเจ็ดล้วนไร้ซึ่งเลือดเนื้อและความรับผิดชอบ หรือ!
ท่านวางใจได้ หลังจากพวกเราเข้าร่วมตำหนักชิงยุน ไม่ว่าตำหนักชิงยุนจะเผชิญกับอุปสรรคใด พวกเราจะร่วมเดินหน้าและถอยหลังพร้อมกับตำหนักชิงยุน"
หนึ่งในผู้เฒ่าของโจรทั้งเจ็ดเอ่ยขึ้น
"ใช่แล้ว
ท่านเจ้าตำหนักเย่ ที่จริงพวกเราผู้เฒ่าทั้งเจ็ดอยากเข้าร่วมตำหนักชิงยุน ก็เพราะเล็งเห็นตัวท่านเป็นหลัก
ท่านอายุยังน้อย แต่กลับมีพลังและวิธีการเช่นนี้ ต่อไปภายหน้าจะต้องมีอนาคตอันไร้ขอบเขตอย่างแน่นอน
พวกเราทั้งเจ็ดต่างกัน ล้วนแก่เฒ่าแล้ว และในรุ่นหลัง ก็ไม่มีใครประสบความสำเร็จสักคน
ด้วยฐานะของพวกเราทั้งเจ็ด ในทะเลดาวเทียนหลัว ไม่มีมหาอำนาจใดที่จะยอมรับพวกเราได้
ยากนักที่จะมีตำหนักชิงยุนที่เพิ่งก่อตั้งและมีอนาคตอันไร้ขอบเขตเช่นนี้ ที่พอจะเป็นที่พักพิงสุดท้ายของพวกเราได้"
ผู้เฒ่าอีกคนเอ่ยขึ้น
"ไม่ผิด พูดกันตรงๆ พวกเราทั้งเจ็ดต่างอยากกลับตัวเป็นคนดีแล้ว"
ผู้เฒ่าอีกคนเอ่ยขึ้น
"ท่านเจ้าตำหนักเย่ ท่านก็รับพวกเราทั้งเจ็ดไว้เถิด"
หยางเทียนหู่ก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน
"ท่านปู่ทั้งหลาย..."
หยางเสี่ยวหู่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังคำพูดของท่านปู่ทั้งเจ็ด ไม่อาจไม่ตะลึงงัน
เวลานี้ เขาค่อยๆ เข้าใจว่า ท่านปู่ทั้งเจ็ดต่างเล็งเห็นศักยภาพของเย่อวิ๋นเฟย อยากติดตามเย่อวิ๋นเฟยไปทำงานด้วยกัน