“วางใจได้ ข้าไม่คิดฮุบไว้คนเดียวหรอก ก่อนหน้านี้เราตกลงกันแล้วว่าจะแบ่งกันคนละครึ่ง”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม พร้อมนำแหวนมิติกว่าสิบวงที่ได้จากบ่อน้ำเย็นเยียบแห่งนั้นออกมา
“สิ่งเหล่านี้เป็นของข้า ข้าคุ้นเคยกับมันดี ให้ข้าเป็นคนแบ่งเถอะ”
ในเวลานี้ วังน้อยลอยอยู่เบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย ขนาดประมาณหัวของผู้ใหญ่ มือใหญ่ที่ก่อด้วยพลังวิญญาณยื่นออกมาจากในวัง ฉับพลันก็แบ่งแหวนมิติทั้งสิบกว่าวงนั้นออกเป็นสองส่วนเท่า ๆ กัน
“ดีมาก!”
เย่อวิ๋นเฟยได้รับแหวนมิติเจ็ดวง สอดส่ายพลังญาณเข้าไปตรวจนับคร่าว ๆ แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น
“พูดตามตรง ในแหวนวงสุดท้ายนี้บรรจุสมบัติมีค่าอยู่ไม่น้อย เอาออกมาทั้งหมด แล้วเราต่างหยิบของที่ตัวเองต้องการที่สุดเถอะ”
ในเวลานี้ ยังเหลือแหวนมิติวงสุดท้ายลอยอยู่ตรงนั้น ปรมาจารย์เซวียนหลงชี้มือออกไป ของมีค่าจำนวนมากก็หลุดร่วงออกมาจากแหวนอย่างต่อเนื่อง กองรวมกันอยู่รอบกายของเย่อวิ๋นเฟย
ของมีค่าแต่ละชิ้นเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ส่องสว่างจนมองเห็นทุกอณูละเอียดโดยรอบ
“ไม่คิดว่าจะมีของดีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยพิจารณาดูแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ปรมาจารย์เซวียนหลงผู้นี้ สมัยก่อนไม่ธรรมดาจริง ๆ นับเป็นบุคคลอันดับหนึ่งแห่งแดนเทียนสยง สมบัติที่เขาสะสมไว้ล้วนมีค่าเกินจะประเมินได้
“ดอกโพธิ์สิบแปด!
นี่เป็นของวิเศษสำหรับบำเพ็ญพลังญาณ ข้าขอเอาเลย
เหมาะที่จะใช้หลอมเป็นยาลมังกรวิญญาณสิบแปดพอดี!”
สายตาเย่อวิ๋นเฟยตกอยู่ที่ต้นไม้เขียวขจีสูงประมาณครึ่งเมตรต้นหนึ่ง บนต้นไม้นั้นมีดอกไม้สีชมพูสิบแปดดอกเบ่งบาน น่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง
“ทองแท้เส้นทางจักรราศีนี้ ข้าก็ขอเอาไว้ด้วย”
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดแขนเสื้อ พันเอาทองแท้เส้นทางจักรราศีกว่าสิบแผ่นเก็บซ่อนไว้
“ของวิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นระดับปฐมธรรม ข้าก็ขอเอาไว้!”
เย่อวิ๋นเฟยมองของวิเศษหกชิ้นอีกครั้ง ซึ่งล้วนเป็นระดับปฐมธรรมทั้งหมด ฝีมือว่องไว เอื้อมมือไปหยิบมาทั้งหมด
เหนือของวิเศษสื่อวิญญาณขึ้นไปคือของวิเศษทำลายล้าง เหนือของวิเศษทำลายล้างขึ้นไปคือของวิเศษปฐมธรรม
“แก่นโลหะเพลิง!
เหมาะที่จะหลอมเข้ากระบี่วิญญาณธาตุทั้งห้าพอดี!”