"เย่อวิ๋นเฟย สุสานสวรรค์อำพรางของข้า ใช้เวลาหลายร้อยปีสร้างเนื้อสร้างตัวในทวีปเทียนเสวียนอย่างยากลำบาก กว่าจะมีขนาดใหญ่โตเช่นทุกวันนี้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกเจ้าทำลายราบคาบในชั่วพริบตา!
ความแค้นนี้ จักต้องชำระ!"
เจ้าสุสานพรางตัวอยู่ในห้วงมิติ หลบหนีอย่างรวดเร็วพลางกล่าวอย่างเคียดแค้น
"เจ้าไม่มีโอกาสแก้แค้นแล้ว"
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
ร่างของเจ้าสุสานแข็งทื่อ ดวงตาเผยความหวาดกลัว
"บัดซบ เขาตามมาทันแล้ว"
เจ้าสุสานหัวเสียยิ่งนัก เร่งวิชาตัวเบา พุ่งหนีไปสุดชีวิต
ทว่า ความเร็วของเย่อวิ๋นเฟย กลับเหนือกว่าเขานัก
ฉัวะ!
เย่อวิ๋นเฟยเร่งความเร็วฉับพลัน ร่างเลือนหายวูบวาบ เพียงไม่กี่จังหวะก็ทะยานมาถึงเบื้องหน้าเจ้าสุสาน หันกลับมาจ้องเขม็ง
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้ามองทะลุวิชาตัวเบาของข้าได้อย่างไร!"
เจ้าสุสานร้องด้วยความตื่นตระหนก
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาใช้วิชาตัวเบาลับเฉพาะของสุสานสวรรค์อำพราง พรางกายอยู่ในมิติ คิดไม่ถึงว่าเย่อวิ๋นเฟยจะตามติดมาได้อย่างแม่นยำ
"วิชาตัวเบาของสุสานสวรรค์อำพรางพวกเจ้า ในสายตาข้า มันช่างไร้ค่า"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
"เย่อวิ๋นเฟย ข้าสู้ตายกับเจ้า!"
เจ้าสุสานคำราม
ฉึบ ฉึบ…
ในมือเขาปรากฏกระบี่ยาวสีดำสนิท แทงต่อเนื่องสิบกว่ากระบี่ รวดเร็วดุจสายฟ้า
ทุกกระบี่ล้วนมีมุมที่ประหลาดพิสดาร
กระบี่ปราณสีดำสนิทหลายสาย ดุจงูพิษเจ้าเล่ห์ แหวกว่ายอยู่ในห้วงมิติอย่างเงียบเชียบ จู่โจมเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย