เมืองฉือเหยียน หอการค้าว่านเป่า (หอหมื่นสมบัติ)
หอการค้าว่านเป่าเป็นหอการค้าขนาดมหึมาและมีอิทธิพลล้ำลึกในพื้นที่เป่ยหวง โดยมีสาขากระจายอยู่ในเมืองใหญ่แทบทุกรัฐ
เย่อวิ๋นเฟยเดินเข้าไปในเมืองฉือเหยียน สอบถามทิศทางเล็กน้อยก็มาถึงถนนที่ตั้งของหอการค้าว่านเป่า
นี่คืออาคารสูงห้าชั้นที่ยิ่งใหญ่ตระการตา วิจิตรแพรวพราวแสดงถึงกำลังทรัพย์ของหอการค้าว่านเป่า
เย่อวิ๋นเฟยเดินเข้าสู่โถงชั้นหนึ่ง
พื้นที่ภายในโถงกว้างใหญ่มหาศาล เรียงรายด้วยชั้นวางสินค้าเต็มไปหมด จำหน่ายสิ่งของจำเป็นสำหรับผู้บำเพ็ญยุทธ์ทุกประเภท
ลูกค้าจำนวนมากกำลังเลือกซื้อสินค้า ครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง
หญิงรับใช้รูปร่างอรชรสวมชุดโปร่งบางกว่าร้อยนางกำลังให้คำแนะนำอยู่
“คุณชาย ท่านอยากได้สิ่งใดหรือเพคะ”
หญิงรับใช้คนหนึ่งบิดเอวเดินเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยี่ยงมืออาชีพ ถามเย่อวิ๋นเฟย
“ข้าไม่ได้มาซื้อของ ข้าได้ยินว่าหอการค้าว่านเป่าของพวกเจ้ามีสถานประมูล ข้าต้องการประมูลโอสถขั้นเซียนจำนวนหนึ่ง”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“คุณชายต้องการประมูลโอสถระดับใดหรือเพคะ สถานประมูลว่านเป่าของเรารับประมูลเฉพาะโอสถขั้นเซียนหนึ่งขึ้นไปเท่านั้น อีกทั้งต้องผ่านการตรวจสอบจากอาจารย์ผู้ประเมินสมบัติของเราแล้วเห็นว่ามีค่าควรแก่การประมูล จึงจะอนุญาตให้ประมูลได้ หากโอสถของคุณชายเป็นเพียงโอสถวิเศษ ก็เชิญกลับไปก่อนเถิดเพคะ”
หญิงรับใช้กล่าวยิ้มๆ
แม้นางจะยิ้มเจิดจ้า แต่ในแววตากลับแฝงความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
เพราะเครื่องแต่งกายของเย่อวิ๋นเฟยดูเรียบง่ายเกินไป
ทั้งไม่เหมือนบุตรหลานตระกูลใหญ่ร่ำรวย และไม่เหมือนศิษย์จากสำนักใหญ่ที่ฮึกเหิมทะนงตน
ดังนั้นนางจึงไม่คิดว่าเย่อวิ๋นเฟยจะสามารถนำโอสถมีค่าอันใดออกมาได้
“เช่นนั้นก็เชิญอาจารย์ผู้ประเมินสมบัติของพวกเจ้าออกมาเถิด”