"ตกลง!
เย่อวิ๋นเฟย ข้ารู้ว่า เจ้ามีพลังฝีมือและวิธีการเหนือกว่าศิษย์ทั่วไปมากนัก
อย่างไรก็ตาม เจ้าจงระวังตัวด้วย
หากเจ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ ข้ากลับไปคงยากจะให้คำตอบแก่ผู้ดูแลหอซ่างกวนได้"
ผู้อาวุโสฟางเข้าใจดีว่าสถานการณ์ตรงหน้าได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว
เพราะยังมีศิษย์อีกหลายร้อยชีวิต เขาเป็นผู้อาวุโสควบคุมคณะ จำต้องพาศิษย์เหล่านี้กลับไปอย่างสวัสดิภาพ
"ข้าจะระมัดระวัง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ทุกคน รีบไปกับข้าเดี๋ยวนี้!"
ผู้อาวุโสฟางตวาดสั่ง พาศิษย์เหล่านั้นขึ้นยานเหาะ ทะยานสู่ฟ้า มุ่งหน้าสู่แดนไกล
เฟิงหยุนว่านและผู้แข็งแกร่งขั้นพลังปราณของเหลวอีกสามคน ล้วนไม่ยินยอมยิ่งนัก สีหน้าแปรปรวนไม่แน่นอน
"หากพวกเจ้ากล้าขัดขวาง ก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพลางหัวเราะเย็น
ขณะที่พูด เย่อวิ๋นเฟยก็ได้ส่งลูกศิษย์จากสี่ขุมอำนาจออกมาจากหอเงามายาอีกสิบกว่าคน ควบคุมไว้ในฝ่ามือปราณวิญญาณทั้งสอง
เฟิงหยุนว่านทั้งสี่คนสีหน้าถมึงทึงถึงขีดสุด
พวกเขาทั้งสี่ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นพลังปราณของเหลว แถมยังเป็นผู้อาวุโสจากสี่ขุมอำนาจชั้นแนวหน้า ฐานะและเกียรติภูมิสูงส่งเพียงใด
ปกติแล้ว เด็กหนุ่มรุ่นหลังคนไหนที่อยู่ต่อหน้าพวกเขา มิใช่ต้องระมัดระวังตัว แม้แต่หายใจยังไม่กล้าดัง ล้วนต้องคุกเข่าโขกศีรษะ
แต่ทว่า เมื่อเผชิญหน้าเย่อวิ๋นเฟย พวกเขากลับไม่มีวิธีใดรับมือได้เลย
ชั่วพริบตา ยานเหาะของผู้อาวุโสฟางก็ลับหายไปไกลอย่างไร้ร่องรอย