"ที่ราบสูงอลวนแห่งนี้ไม่เหมาะกับการใช้ยานเหาะ หากพลาดพลั้งก็อาจบินเข้าสู่รอยแยกมิติไป โดยไม่รู้ว่าจะถูกลำเลียงไปยังมิติใด
พี่ซู เราจำต้องอาศัยพลังวิญญาณบินไปเท่านั้น"
ซือถูคงเอ๋อกล่าว
"ตกลง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยเก็บยานบินสีเขียวเรียบร้อย แล้วกับซือถูคงเอ๋อพลันแผดกายมุ่งหน้าไปข้างหน้า
"พี่ซือถู เจ้าอยู่ข้างกายข้าก็พอ ไม่ต้องกลัวรอยแยกมิติและพายุมิติพวกนั้น"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยนำซือถูคงเอ๋อมุ่งหน้าลึกเข้าไปในที่ราบสูงอลวน รอยแยกมิติและพายุมิติที่พบเจอ เย่อวิ๋นเฟยล้วนมองไม่เห็นเป็นสิ่งใด ทะยานผ่านไปตรง ๆ
ทว่าสิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยกับซือถูคงเอ๋อรู้สึกประหลาดก็คือ ไม่นานนักก็ได้พบผู้คน!
กองทัพผู้คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าบินอยู่บนที่ราบสูงอลวนนี้ และล้วนมุ่งหน้าไปทางเทียนไวเทียน
ผู้คนเหล่านี้มีพลังไม่เลว ดูท่าแล้วน่าจะมาจากสำนักที่เข้มแข็งไม่น้อย
"ประหลาดนัก ที่ราบสูงอลวนแห่งนี้ปกติไม่มีผู้ใดกล้ามา เหตุใดตอนนี้ถึงมีผู้คนมากมายเช่นนี้เล่า?
หรือว่าที่นี่เกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่?"
ซือถูคงเอ๋อกล่าวด้วยความสงสัย
"ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา เรารีบไปเทียนไวเทียนกันเถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกประหลาดเช่นกัน แต่เพียงไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน
ไม่นานนัก
ทั้งสองก็มาถึงใจกลางที่ราบสูงอลวน
เบื้องหน้ามีเขาประหลาดหัวโล้นลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น พุ่งเสียดฟ้าขึ้นไป
เหตุที่เขาลูกนั้นประหลาด ก็เพราะครึ่งบนของมันกลับเป็นภาพหลอนลวงตาไร้ตัวตน!