กระท่อมมุงหญ้าของนักพรตต้าตี้ พังทลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
นักพรตต้าตี้พุ่งออกจากซากปรักหักพัง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ
"เจ้าชื่อตู้ฟานใช่ไหม ฟังไว้ เจ้าเป็นศิษย์ใหม่ ตามกฎของสำนักเรา ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งมารายงานตัว ต้องแสดงความกตัญญูต่อศิษย์เก่า
เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เอาของทั้งหมดที่เจ้าพกติดตัวออกมาให้หมด ให้พวกเราตรวจสอบให้ดี หากมีของที่พวกเราใช้ได้ พวกเราก็จะยิ้มรับไว้"
ชายหนุ่มชุดม่วงผู้หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยโส ท่าทางหยิ่งผยองยิ่งนัก กล่าวกับนักพรตต้าตี้
รอบข้าง มีศิษย์สิบกว่าคน ทั้งชายและหญิง ใบหน้าล้วนแต่มีรอยยิ้มหยอกเย้า
นอกจากนี้ ยังมีศิษย์อีกมาก มองดูเรื่องสนุกอยู่แต่ไกล พร้อมกับชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์
"ของของข้า เหตุใดต้องเอาออกมาให้พวกเจ้าดู
ไสหัวไป!"
นักพรตต้าตี้กล่าว
"กล้าบอกให้พวกเราไสหัวงั้นรึ?
เจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียแล้ว!"
สีหน้าของชายหนุ่มชุดม่วงผู้กล่าวเมื่อครู่ พลันดำทะมึนลง
"ศิษย์น้องซูเย่ ศิษย์พี่ถงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ข้าแนะนำให้เจ้าทำตามที่เขาพูดแต่โดยดีจะดีกว่า
มิเช่นนั้น ผลที่ตามมาจะสาหัสมาก"
ชายหนุ่มชุดขาวอีกคนหนึ่ง พูดพลางเลิกคิ้วยักหน้า ยิ้มแย้มกล่าว
ในเวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยได้ออกจากกระท่อมมุงหญ้าแล้ว มาถึงข้างกายของนักพรตต้าตี้ สายตาเรียบเฉยกวาดมองศิษย์สิบกว่าคนที่ล้อมรอบกระท่อมของนักพรตต้าตี้
"เจ้าคือซูเย่สินะ
มาได้จังหวะพอดี มอบของทั้งหมดในตัวของเจ้าออกมาเช่นกัน ให้พวกเราตรวจสอบให้ดีเถอะ