"ข้าดูสิว่าเจ้าจะหลบได้อีกกี่ครั้ง!"
เวินจื่อมีพลังดุดันราวกับสายรุ้ง ควงหมัดคู่เข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
นางใช้วิชาหมัดหนักหน่วงทรงพลัง ทุกหมัดที่ปล่อยออกล้วนปราณวิญญาณพลุ่งพล่าน สะเทือนจนมิติกึกก้อง
"ปราณสวรรค์ไท่อี่เทียนกัง สมกับที่เล่าลือกันจริง ๆ มันเพิ่มพูนพลังทุกรูปแบบ
ทุกหมัดของเวินจื่อ ปราณสวรรค์ไท่อี่เทียนกังช่วยเสริมพลังให้นางอย่างน้อยห้าเท่า"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสกระบวนท่าของเวินจื่อ อดที่จะพยักหน้าชมในใจไม่ได้
ในชาติที่แล้ว เย่อวิ๋นเฟยเคยพบผู้แข็งแกร่งที่มีปราณสวรรค์ไท่อี่เทียนกัง ได้เห็นอานุภาพของมันครั้งหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่ผู้นั้นไม่ถูกชะตากับเย่อวิ๋นเฟย จึงไม่มีโอกาสได้ศึกษาอย่างละเอียด
คาดไม่ถึงว่าในชาตินี้จะได้พบอีกครั้ง
ตูม ตูม...
เวินจื่อราวกับมังกรคลั่งในร่างมนุษย์ ไล่ตามเย่อวิ๋นเฟยไปทั่วเวทีประลอง
ทว่าเย่อวิ๋นเฟยเปิดใช้เสื้อคลุมเทียนอิ่ง เร่งความเร็วสิบเท่า วิชาตัวเบารวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
เวินจื่อแตะต้องเพียงชายเสื้อของเย่อวิ๋นเฟยก็ยังไม่ได้
"เฮ้ย เจ้าคนนี้ อย่าเอาแต่หลบสิ!
มันจะเป็นอะไรไป!"
ในที่สุด เวินจื่อก็หมดความอดทน ร้องตะโกนใส่เย่อวิ๋นเฟย
"เจ้าอยากสู้กับข้านักหรือ"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเอ่ย
เวินจื่อตรงหน้าทำให้เย่อวิ๋นเฟยนึกถึงหลงอิ๋งอิ๋งแห่งสำนักเทียนหยวนขึ้นมาทันใด
นิสัยของทั้งสองคล้ายกัน แม้ภายนอกจะเป็นสาวงาม แต่จริง ๆ แล้วล้วนเป็นพวกบ้าพลัง
"ถูกต้อง
เจ้าอย่าเอาแต่หลบ นี่มันวิรบุรุษอะไรกัน
ถ้ามีความสามารถก็มาสู้กับข้าตรง ๆ !"
เวินจื่อตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า หยุดยืนนิ่ง ไม่หลบอีก
"เจ้าจะไม่หลบแล้วจริง ๆ หรือ!