"เจ้ารู้จักจักรพรรดิกู่หวงงั้นหรือ
เจ้าเป็นใคร?"
ยังไม่ทันที่เย่อวิ๋นเฟยจะเอ่ยปาก ผู้อาวุโสฮุ่นก็ก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว พลางถามด้วยความตื่นเต้น
ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับจักรพรรดิกู่หวง ล้วนทำให้ผู้อาวุโสฮุ่นเป็นห่วงเป็นใย
"ระวังตัวด้วย เขาอันตรายยิ่งนัก!"
เย่อวิ๋นเฟยเตือนผู้อาวุโสฮุ่น
"เจ้าดูเหมือนเสี่ยวฮุ่นที่อยู่ข้างกายกู่หวงนี่นา?"
ชายวัยกลางคนนั้นพิจารณาผู้อาวุโสฮุ่นอยู่ครู่หนึ่ง ก็จำได้
"ไม่ผิด ข้าคือเสี่ยวฮุ่น!
เจ้าเป็นใคร?
เจ้ากับจักรพรรดิกู่หวงมีความสัมพันธ์อะไรกัน!"
ผู้อาวุโสฮุ่นถาม
"ข้ากับกู่หวงมีความสัมพันธ์อะไรกัน เจ้าก็มองไม่ออกหรือไง
ข้ากับเขาเป็นศัตรูกัน
เขาจองจำข้าไว้ที่นี่ เป็นเวลานานยิ่งนัก
อย่าพูดจาไร้สาระอีกเลย รีบเรียกกู่หวงม้วนตัวมาหาข้าเดี๋ยวนี้!"
ชายวัยกลางคนชี้ไปที่กรงเหล็กที่จองจำเขาอยู่ พลางหัวเราะเย็นเยียบ
"บังอาจ!
กล้าดีอย่างไรจึงไม่เคารพจักรพรรดิกู่หวง!
เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!"
ผู้อาวุโสฮุ่นโกรธจัดขึ้นมาทันใด
ในใจของเขา จักรพรรดิกู่หวงเป็นผู้ที่มิอาจลบหลู่ได้
"ฮ่าๆ...
ราชาผู้ใดกันเล่า!
คนอื่นกลัวเขา แต่ข้าไม่กลัว!
กู่หวง รีบม้วนตัวมาหาข้าเดี๋ยวนี้!
มิเช่นนั้น ข้าจะรื้อที่นี่ให้แหลก!"
ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ครืนๆๆ...
พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสุดที่จะจินตนาการ พวยพุ่งออกจากกายของเขา ทำให้ทั่วทั้งวังเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
พลังกดดันอันน่ากลัว ราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่น
"เรารีบไปกันเถอะ!"
เย่อวิ๋นเฟยตะคอกเสียงแผ่วเบา
ทว่า ในขณะนั้นเอง
"ห้ามอาจหาญ!"
ภายในวังก็ดังเสียงตวาดอันน่าเกรงขามขึ้นมาทันใด
แล้ว พลังกดดันที่ชายวัยกลางคนปลดปล่อยออกมาก็หายไปในพริบตา กลับสู่ความสงบราบเรียบ
"นี่คือเสียงของจักรพรรดิกู่หวง!
ฝ่าบาท ข้าคิดถึงท่านนัก!"
ผู้อาวุโสฮุ่นตื่นเต้นจนน้ำตาไหลอาบแก้ม
"เป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ ด้วย!"
เมื่อเสียงตวาดอันน่าเกรงขามดังขึ้น เย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสได้ถึงอำนาจราชันอันกว้างใหญ่ไพศาล พลางคิดในใจ