"เก็บไว้หนึ่งตัว ดูซิว่าตอนนี้แผ่นดินหงเหมิงเป็นอย่างไรบ้าง"
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
ปัง!
เย่อวิ๋นเฟยตบลงบนกบาลของสิ่งมีชีวิตตนนั้น ผนึกมันไว้โดยตรง แล้วลำเลียงเข้าไปในหอเงามายา
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็สังหารสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นอีกสามตนจนสิ้น
แล้ว เย่อวิ๋นเฟยก็ปล่อยร่างแยกเผ่าโลหิตออกมา ดูดกลืนแก่นเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นที่ทิ้งไว้กลางหมู่ดาว
ถึงแม้สิ่งมีชีวิตต่างถิ่นเหล่านี้จะถูกเย่อวิ๋นเฟยระเบิดไปแล้ว แต่ร่างแยกเผ่าโลหิตในตอนนี้มีพลังดูดเลือดแข็งแกร่งยิ่งนัก ยื่นมือกวักหนึ่งครั้ง เลือดทั้งหมดที่กระจัดกระจายอยู่กลางหมู่ดาวก็ไหลมารวมกันเป็นสายธาร ถูกดูดเข้าปาก
เลือดของสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นเหล่านี้ให้ประโยชน์แก่ร่างแยกเผ่าโลหิตมหาศาลนัก!
เพราะว่าชั้นชีวิตของสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นเหล่านี้ สูงส่งกว่าสิ่งมีชีวิตในแดนชางหวงไปหลายขุม!
"หนุ่มน้อย เจ้าแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"
ปฐพีจารย์มองเย่อวิ๋นเฟยสังหารสิ่งมีชีวิตจากภายนอกที่บุกเข้ามาทั้งหมด ก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้
"ข้าเพียงอาศัยพลังงานต้นกำเนิดของแดนชางหวงมาประมือ นี่ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของข้า
อีกทั้ง สิ่งมีชีวิตต่างถิ่นเหล่านี้ก่อนเข้าสู่แดนชางหวง ต่างก็ตัดขั้นพลังของตัวเองลงมาแล้ว นี่ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของพวกมัน"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบางๆ
"ถึงแม้เจ้าจะอาศัยพลังงานต้นกำเนิดของแดนชางหวง แต่ประสบการณ์การต่อสู้ จิตสำนึกในการต่อสู้ และกลิ่นอายที่ลื่นไหล ปลดปล่อยอย่างอิสระ ราวกับยกของหนักให้เบาดั่งขนนกนั้น ทั่วแดนชางหวงไม่มีใครทำได้
ข้าเองก็ทำไม่ได้!