อีกฝ่ายชัดเป็นเพียงระดับเทพห้วงว่าง แต่กลับสามารถในพริบตาใช้วิชาโหดร้ายปานฟ้าผ่าลงมาบาดเจ็บเขาได้ อำนาจการโจมตีที่น่าสะพรึงเช่นนี้ เขาคิดว่าแม้แต่ตนเองก็อาจไม่อาจทำได้
“ไปตายเถอะ!”
เย่อวิ๋นเฟยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ที่ ฉวยโอกาสก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว ก็รุกฆ่าต่อเข้าไป
หมัดเทพมหาสันดาป, หมัดทลายภพ, หอกศึกเทพสู้, ฝ่ามือดวงอาทิตย์กาลเวลา, วิชาพลังจิตใจ, วิชาบู๊พลังวิญญาณ วิธีโจมตีนานาชนิดทะลักออกมาไม่ขาดสาย เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ทำให้ร่างครึ่งหนึ่งของเทพแท้แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ระเบิดสลายเป็นความว่างเปล่า
อาา……
เทพแท้แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด อัดอั้นถึงขีดสุด โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
ยิ่งทำให้นางตกใจโกรธยิ่งกว่าคือ หลังเย่อวิ๋นเฟยระเบิดร่างกายนางแล้ว กลับใช้วิชาลับหลอมรีดสาระสายเลือดของนางดูดกลืนเสีย
สาระสายเลือดคือพลังงานหนึ่งที่นางใช้สร้างร่างกายใหม่ การที่สาระสายเลือดถูกผู้อื่นหลอมดูดกลืนไป ย่อมเป็นความเสียหายมหาศาล
ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกได้ว่าดาวฤกษ์ยักษ์นับสิบดวงที่พุ่งทะลวงเข้าสู่ทะเลวิญญาณของนาง กำลังหลอมดูดกลืนพลังงานร่างวิญญาณของนางอยู่
“เด็กน้อยคนนี้น่ากลัวเกินไป!”
เทพแท้ผู้นั้นรับรู้ว่าสาระสายเลือดและพลังงานร่างวิญญาณของตนกำลังรั่วไหลไม่หยุด ตกใจสั่นถึงขั้นสุด
เย่อวิ๋นเฟยบาดเจ็บนางไว้แล้ว ย่อมไม่มีทีท่าจะปล่อยนางไป กลับเริ่มการโจมตีที่บ้าคลั่งยิ่งขึ้น เร็วยิ่งขึ้น
เย่อวิ๋นเฟยครองร่างวิญญาณสองดวงกับดาวพลังวิญญาณนับสิบดวง ใช้วิทยายุทธ์ห้าหกชนิดพร้อมกันโดยไม่ขัดแย้งกันเลย ประสานกันราบรื่นยิ่ง พลังของวิทยายุทธ์ทั้งหมดซ้อนทับกัน ทำให้เทพแท้แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์พ่ายแพ้ย่อยยับ ไม่เหลือแม้แต่กำลังรับมือ
หากแต่แรกเริ่มนางไม่ประมาทจนถูกเย่อวิ๋นเฟยแอบโจมตีบาดเจ็บก่อน บางทีอาจไม่ต้องอับจนถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้ทั้งร่างกายและร่างวิญญาณของนางล้วนบาดเจ็บ กำลังรบตกต่ำ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่อวิ๋นเฟยอีกแล้ว ยิ่งสู้ยิ่งกลัว ในที่สุดกลับหันหลังหนีไปเสีย
“เทพแท้อีกหนึ่งถูกท่านชายเย่ไล่ตีหนีแล้ว”