“ท่านผู้อาวุโส บัดนี้ข้าสามารถส่งท่านกลับไปยังแดนหมื่นสัตว์ได้แล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยพบชายวัยกลางคนที่หลับตานั่งสมาธิอยู่บนยอดเขาอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง แล้วกล่าวขึ้น
“ข้าควรกลับไปแล้ว
การขับไล่ของโลกนี้นับวันยิ่งรุนแรงขึ้น”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า
“อันที่จริง หากเจ้าต้องการปกป้องคนของเจ้า เจ้าสามารถส่งพวกเขาไปยังป่าไม้นับหมื่นสัตว์ ที่นั่นเชื่อมต่อกับทางเข้าออกของแดนหมื่นสัตว์ หากเกิดเหตุการณ์ใด ข้าสามารถออกมาจากแดนหมื่นสัตว์เพื่อช่วยเหลือได้ทันที เช่นนี้มิดีกว่าหรือ”
ชายวัยกลางคนกล่าวเสริม
“มีเหตุผล”
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน ก็รู้สึกสนใจในใจ
“เช่นนั้น ข้าจะตั้งจุดยึดมั่นแห่งหนึ่งในป่าไม้นับหมื่นสัตว์ และย้ายคนส่วนหนึ่งของตำหนักชิงอวิ๋นมาที่ป่าไม้นับหมื่นสัตว์ แล้วก็คงต้องรบกวนท่านผู้อาวุโสช่วยดูแลด้วย
แน่นอน เกราะกลบฟ้าจะมอบให้ท่านผู้อาวุโสเก็บรักษา”
เย่อวิ๋นเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว
“ไม่ต้องเกรงใจ สำหรับข้า มันเป็นเพียงความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น”
ชายวัยกลางคนพยักหน้ายิ้ม
สำหรับพลังของเขา ผู้ฝึกยุทธ์ในแดนชางหวงนั้นอ่อนแอเกินไป ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นเข้าสู่วิถี ในสายตาของเขาก็ยังดั่งมดปลวก!
“ท่านผู้อาวุโส ข้าส่งท่านกลับแดนหมื่นสัตว์ก่อนดีกว่า”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิต สั่งการเหล่าผู้นำระดับสูงเช่นฉู่จีเป็นต้น แล้วหยิบเรือเหาะสีเขียวที่ผู้อาวุโสฮุ่นมอบให้ แล้วยืนขึ้นไปพร้อมกับชายวัยกลางคน
เรือเหาะสีเขียวสั่นไหวเบา ๆ ก็เคลื่อนย้ายออกจากสำนักงานใหญ่ตระกูลชิงหยุนทันที
ชั่วครู่ต่อมา ก็มาถึงป่าไม้นับหมื่นสัตว์ในดินอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์