หนึ่งวันต่อมา เย่อวิ๋นเฟยนำกองกำลังมาถึงแดนอสูรในที่สุด
ยานเหาะหลายสิบลำแล่นสู่ท้องฟ้าสูงของแดนอสูร มุ่งตรงไปยังทางเข้าออกของเขตแดนปีศาจโบราณ
“หยุด!
พวกเจ้าเป็นใคร!”
ไม่นานนัก กองกำลังของเย่อวิ๋นเฟยก็ถูกพบเห็น เหล่าทหารเผ่าปีศาจโบราณกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าพากันทะยานขึ้นฟ้า ขวางอยู่เบื้องหน้า
เคร้ง…
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิในยานเหาะลำหนึ่ง เพียงเจตจำนงขยับ กระบี่วิญญาณทั้งห้าเล่มก็พุ่งออกจากยาน ดั่งมังกรวารีเจิดจรัสห้าตน หมุนคว้างสังหารม้วนทะยานไปเบื้องหน้า
อ๊าก…
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระลอก เหล่าปีศาจโบราณที่ขวางอยู่เบื้องหน้าถูกสังหารจนสิ้นในพริบตา
กระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้าที่เย่อวิ๋นเฟยใช้ตอนนี้ แม้แต่ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิก็ยังสังหารได้ เหล่าปีศาจโบราณอ่อนแอเหล่านี้ช่างอ่อนแอเยี่ยงมดปลวก
ยานเหาะหลายสิบลำเรียงแถวหน้ากระดาน เสียงดังกัมปนาท ทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เบื้องหน้ามีกองกำลังเผ่าปีศาจโบราณหลั่งไหลมาขวางไม่ขาดสาย
เย่อวิ๋นเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง ปล่อยกระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้าออกมาสังหารอย่างเดียว
ครั้งนี้ที่มา เย่อวิ๋นเฟยก็เพื่อทำลายล้างเผ่า!
จะเกรงใจได้อย่างไร!
“มีข้าศึกบุก!”
“ต้านข้าศึก!”
ไม่นาน ทั่วทั้งแดนอสูรก็ปั่นป่วน
กองกำลังเผ่าปีศาจโบราณทั้งหมดจากทั่วทุกทิศ มุ่งตรงไปยังตำแหน่งกองเรือของเย่อวิ๋นเฟย หลั่งไหลเข่นฆ่าไม่หยุดหย่อน
“คุณชายเย่ ให้พวกข้าออกไปประมือกับพวกปีศาจโบราณให้สาแก่ใจเถิด!”
ถังป๋อกวงมองดูเหล่าปีศาจโบราณด้านนอกที่โหมเข้ามาไม่หยุด ใจกระหายอยากจะออกไป
“อย่าเพิ่งรีบ
เขตแดนปีศาจโบราณถึงจะเป็นสมรภูมิที่แท้จริง”