“ท่านแม่ เสี่ยวเฟย พวกเราไป ไปตามหาท่านอ๋องใหญ่กับพ่อมดเฒ่า!”
เย่อวิ๋นเฟยตอนนี้มุ่งหน้าไปล้างแค้นเพียงอย่างเดียว ไม่คิดจะอยู่ที่จวนอ๋องสามต่อไปอีกแล้ว
“ไปตามหาท่านอ๋องใหญ่กับพ่อมดเฒ่า?”
เหมียวจื่อฉงและเสี่ยวเฟยต่างก็ตกใจ
อ๋องสามกับอู๋เหล่าสบตากัน มองเห็นความตกตะลึงและความสงสัยในดวงตาของอีกฝ่าย
ลูกหลานระดับขั้นกึ่งจักรพรรดิเริ่มต้นคนหนึ่ง คิดจะไปทวงแค้นท่านอ๋องใหญ่แห่งเผ่าเหมียวกับพ่อมดเฒ่า กันแน่เขามีพลังนี้จริง ๆ หรือเป็นความอหังการ์ของคนหนุ่มสาวที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ?
“ใช่แล้ว ไปทวงแค้นพวกมัน ท่านแม่ เสี่ยวเฟย เชื่อข้า พวกเจ้าแค่ตามข้ามาก็พอ”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“เฟยเอ๋อร์ เจ้ามีความมั่นใจจริง ๆ หรือ?”
เหมียวจื่อฉงถามขึ้น
“ท่านแม่ เจ้ารู้สึกว่าข้าเป็นคนที่ชอบพูดจาโอ้อวดงั้นหรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะพลางกล่าว
“เจ้าไม่ใช่”
เหมียวจื่อฉงคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้ากล่าว
นางรู้ดีว่าลูกชายของตนแม้มักจะทำเรื่องที่น่าตกตะลึงอยู่เสมอ แต่ล้วนเป็นเพราะมีพลังพอจะทำได้ โดยทั่วไปจะไม่ทำเรื่องที่ไร้ความมั่นใจ
“ดี! เฟยเอ๋อร์ ข้าจะไปกับเจ้า! ไปทวงแค้นพวกมัน!”
เหมียวจื่อฉงกัดฟัน พยักหน้ากล่าว
“พี่ ข้าก็เชื่อในตัวพี่ ไปกันเถอะ เราไปทวงแค้นพวกมัน! โดยเฉพาะจอมทัพเหมียวเทียนผู้นั้น ที่เขาจู่โจมข้าด้วยตัวเอง วางยาพิษใส่ข้า ต้องไม่ปล่อยเขาไปเด็ดขาด”
เสี่ยวเฟยก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นกล่าวขึ้น
“เสี่ยวเฟย เจ้าวางใจได้ ข้าจะให้จอมทัพเหมียวเทียนคนนั้นได้ลิ้มรสชาติของการถูกคนอื่นวางยาพิษให้ดู ว่ากันเรื่องฝีมือวางยา สิบคนเขาก็เทียบพี่เจ้าไม่ติดหรอก”