หลังจากออกจากเขตห้ามเข้าทองคำสวรรค์ เรือบินสีเขียวก็มุ่งหน้าตรงไปยังแดนเทียนสยงแห่งเมืองเซิ่ง อีกไม่กี่วันต่อมา เย่อวิ๋นเฟยก็กลับมาถึงที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย
ที่นี่ต่างหากคือสำนักงานใหญ่ที่แท้จริงของสำนักจื่อเวยในยุคโบราณ
เย่อวิ๋นเฟยก้าวลงจากเรือบินสีเขียว แล้วลงมือจัดวางค่ายกลปฐพีและค่ายกลนานาชนิดเป็นจำนวนมาก ทำให้สำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเวยกลายเป็นสถานที่อันตรายอย่างยิ่ง
เมื่อขอบเขตการบำเพ็ญสูงขึ้น ฝีมือด้านการสำรวจภูมิประเทศของเย่อวิ๋นเฟยก็พัฒนาขึ้นตามไปด้วย ค่ายกลปฐพีที่จัดวางไว้ในที่นี้ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์ก็ไม่แน่ว่าจะบุกเข้ามาได้ เว้นแต่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับกึ่งจักรพรรดิ
เย่อวิ๋นเฟยยังได้ผลักมังกรธรณีกว่าพันตัว และมังกรดำกว่าหนึ่งร้อยตัวลงไปใต้พื้นดิน ทำให้พลังปราณในบริเวณนี้อุดมสมบูรณ์จนน่าตกใจ
"คิดถึงเมื่อวันวาน สำนักจื่อเวยของเราเป็นหนึ่งในพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในสามพันโลกใหญ่เล็ก ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะต้องมาหดตัวอยู่เพียงในแผ่นดินฮงเมิ่ง"
จื่อเซิ่งเจินจวินก็ออกมาจากหอเงามายา มองดูซากปรักหักพังของสำนักจื่อเวยตรงหน้า แล้วถอนหายใจเบา ๆ
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงร่างแยกร่างหนึ่งของจื่อเซิ่งเจินจวิน ร่างกายหลักของเขาอยู่ที่ไหนไม่มีใครรู้
ร่างแยกนี้ของจื่อเซิ่งเจินจวิน หลังจากถูกเย่อวิ๋นเฟยช่วยออกมาจากสำนักงานใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยง ก็อยู่แต่ในหอเงามายา ปิดประตูบำเพ็ญเงียบ ๆ ไม่เคยออกมาอีกเลย
เหตุผลที่เย่อวิ๋นเฟยคิดจะกลับไปที่แผ่นดินฮงเมิ่งสักครั้ง ก็เพื่อส่งร่างแยกนี้ของจื่อเซิ่งเจินจวินกลับไปที่สำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเวย