เมื่อเห็นชัดถึงขั้นปราณวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว สายตาส่วนใหญ่ก็พากันเต็มไปด้วยความดูแคลน
ต้องรู้ว่าผู้ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงคืนสู่ครานี้ ล้วนเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์
คนที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังอยู่แดนถ้ำสวรรค์ขั้นสิบ
ส่วนใหญ่อยู่ขั้นแก่นปราณน้อย
อัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้ ล้วนหยิ่งผยอง สายตาสูงส่ง
แดนถ้ำสวรรค์ขั้นห้า พวกเขาจะไปมองเห็นค่าได้อย่างไร
"โอ้?
เขาคือนักบุญโอรสแห่งสำนักโฮ่วถู่ของพวกเจ้างั้นรึ?
ช่างเหลือเชื่อนัก!
ตัวละครเช่นนี้ ข้าใช้นิ้วเดียวก็บี้ตายได้แล้ว มีคุณสมบัติใดมาเป็นนักบุญโอรส"
ศิษย์พี่หูผู้นั้นยกจอกสุราเดินมาหยุดตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย สายตาเย้ยหยันมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
สีหน้าเย่อวิ๋นเฟยเครียดลง
ไม่ต้องถาม ศิษย์พี่หูคนนี้ต้องออกหน้าให้โอวหยางเฟิง จงใจหาเรื่องตนเป็นแน่
"เจ้าเป็นใคร?
ซูเย่คือนักบุญโอรสแห่งสำนักโฮ่วถู่ของข้า เกี่ยวอันใดกับเจ้า!"
นักพรตต้าตี้เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
"ฮิฮิ ตู้ฝาน ข้าแนะนำว่าเวลาพูดกับคุณชายหู เจ้าควรมีน้ำเสียงนอบน้อมหน่อย
คุณชายหูมีนามว่าหูโป เป็นคุณชายรองแห่งตระกูลหู ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเยว่
นอกจากนี้ พี่ใหญ่ของคุณชายหูชื่อหูเจี๋ย เป็นศิษย์แกนหลักแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน บนทำเนียบเทียนเสวียน อยู่ในอันดับเจ็ด!"
โอวหยางเฟิงเองก็เดินเข้ามา เอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น
"ที่แท้เขาก็คือน้องชายของหูเจี๋ยนี่เอง"
ผู้คนรอบข้างไม่น้อย เผยสีหน้าหวั่นเกรง
ตระกูลหูเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเยว่ อิทธิพลไม่น้อย