“ท่านชายเย่กำลังจะฝ่าขั้นแล้ว!”
เสียงดีใจดังขึ้นรัว ๆ ไม่ขาดสาย
เมื่อทะเลเมฆเหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยม้วนตัวปั่นป่วน บรรดาคนทั้งหมดในจุดยึดครองย่อยของกองทัพพันธมิตรต่างตื่นตระหนกกันถ้วนหน้า
เหล่าผู้นำระดับสูงของจุดยึดครองย่อยต่างพากันพุ่งออกมาจากที่ที่ตนอยู่ แล้วก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฟ้าฟ้าผ่านุกคลั่ง — เย่อวิ๋นเฟย
“ท่านชายเย่กำลังจะฝ่าภัยสายฟ้า พวกเราต้องช่วยเฝ้ายามให้ท่านชายเย่!”
ชายชราร่างเตี้ยกลำที่แน่นหนาดังหอคอยเหล็กตะโกนขึ้นเสียงดัง
ชายชราผู้นี้คือสามบรรพชนแห่งเผ่ามารปฐพี
ต่อมา ภายใต้การจัดระเบียบของเหล่าผู้นำสูงสุดในจุดยึดครองย่อย ทหารม้ามากมายจัดกระบวนยืนรักษาการอย่างแน่นหนาโดยรอบบริเวณที่เย่อวิ๋นเฟยฝ่าภัยสายฟ้า
ครืน ๆ ๆ…
ไม่นานนัก ภัยสายฟ้าของเย่อวิ๋นเฟยก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
แสงสายฟ้าและอสรพิษฟ้าอันกว้างใหญ่ลุกลามกลายเป็นพายุสายฟ้าม้วนลงจากฟ้า ราวกับมังกรสายฟ้าสีเงินนับหมื่นนับล้านตัวพร้อมใจกันพุ่งเข้าสังหารเย่อวิ๋นเฟย
แต่ร่างกายของเย่อวิ๋นเฟยแกร่งกร้าวเกินกว่าสายฟ้าเหล่านั้นจะสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ ไม่ว่าจะฟาดลงมาเพียงไร
ดังนั้นวิธีฝ่าภัยสายฟ้าของเย่อวิ๋นเฟยจึงเหมือนเช่นทุกคราวก่อน ไม่ต้องขยับตัวแม้แต่นิด แค่ยืนมือประสานหลังรับเคราะห์สายฟ้าที่ฟาดกระชากลงมาอย่างเปล่าเปลี่ยว
“น่าเสียดาย วงล้อตราเผ่าเก้าวังไม่ได้เพิ่มพูนขึ้นมาเนิ่นนาน สัตว์เทพเก้าหัวดูเหมือนจะเพิ่มขีดจำกัดไม่ได้อีกแล้ว คงบำเพ็ญวิชานี้ไปจนสุดทางแล้วกระมัง”
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ท่ามกลางสายฟ้าม้วนไหม้ มองอสรพิษฟ้าและแสงสายฟ้าอันหนากว้างที่ผ่าฟาดลงมา ใจหวนนึกถึงวงล้อตราเผ่าเก้าวังที่เคยบำเพ็ญมาแต่ครั้งก่อน
เหลยเจ๋อผู้เป็นหนึ่งในสัตว์เทพเก้าหัวของวงล้อตราเผ่าเก้าวัง เคยยืนอยู่เคียงข้างเมื่อคราเย่อวิ๋นเฟยฝ่าสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ในอดีต ช่วยกลืนกินสายฟ้าเข้าไป
แต่สัตว์เทพเก้าหัวของวิชานี้ไม่ได้เพิ่มพูนขึ้นมาเนิ่นนาน ไม่ว่าเย่อวิ๋นเฟยจะป้อนทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรชนิดใดให้ ก็ไม่อาจทำให้พวกมันเติบโตขึ้นได้อีก