ถ้อยคำของชายผู้นั้นได้รับการหนุนด้วยพลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่ละคำดังกึกก้องราวฟ้าผ่ากลางวันแก่งกลาง กัมปนาทสะเทือนก้องในหูของทุกคน
“เมื่อยุทธการจบสิ้น ข้าจะลงมือนำการไล่ล่าด้วยตนเอง จับพวกเจ้าผู้ทรยศเหล่านี้ พร้อมทั้งบุคคลเก้าชั่วโคตรของเจ้าทุกคนมาขังไว้ แล้วใช้โทษที่ป่าเถื่อนที่สุดของฝ่ายผู้พิทักษ์เรา ให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสกระบวนท่าทารุณทุกชนิด
แล้วข้าจะเอาวิญญาณของพวกเจ้าไปจุดประทีปสวรรค์ แช่ลงในน้ำมันตะเกียงพิเศษ ให้วิญญาณของพวกเจ้าลุกไหม้เป็นร้อยปี จวบจนกายสิ้นวิญญาณสลาย
ตลอดร้อยปีนั้น วิญญาณของพวกเจ้าจะต้องสัมผัสความเจ็บปวดจากเปลวเพลิงเผาไหม้ทุกขณะจิต”
พ่อมดชราผู้นั้นกวาดสายตามองเหล่าผู้สำเร็จวิชาแท้และเทพห้วงว่างบนสนามรบที่ประกาศยอมจำนนไปทีละคน แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแหบแห้ง
น้ำเสียงของเขาราวกับผีอาฆาตนับหมื่นปีกำลังคำรามก้อง ชั่วร้ายสุดประมาณ ทำให้ผู้ได้ยินสยองขวัญไปทั้งร่าง
แต่ถ้อยคำของเขาแม้จะน่าสะพรึงเพียงใด ก็ไม่เป็นผลอันใด เพราะผู้สำเร็จวิชาแท้และเทพห้วงว่างที่ยอมจำนนทั้งหมดล้วนเป็นร่างแยกของเย่อวิ๋นเฟยทั้งสิ้น
“พวกเจ้าเองก็ยังเสี่ยงภัยถึงตัว ยังจะพูดจาคำด่าดักปากอยู่ได้ วันนี้คือวันอวสานของพวกเจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“เจ้าหนูตระกูลเย่ เจ้าไม่รู้หรอกว่ารากฐานของฝ่ายผู้พิทักษ์เราลึกซึ้งมั่งคั่งเพียงใด
เจ้าคิดจริงหรือว่าด้วยวิชาแค่นี้จะทำลายฝ่ายผู้พิทักษ์ของเราลงได้ เจ้ายังเยาว์วัยเกินไปแล้ว”
เจ้าผู้คุมแห่งคุกนรกนั้นยิ้มเย็น ครั้นก่อนหน้าใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธกรุด แต่บัดนี้กลับคืนสู่ความสงบแล้ว
“ทั้งสองท่านอาวุโส รบกวนท่านทั้งสองแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยหันตัวกล่าวกับผู้อาวุโสฉลององค์สีเงินและนักบวชหญิงวัยกลางคนอย่างใคร่รู้ใจ
“ท่านชายเย่ วางใจเถิด ตัวดีๆ อย่างนี้ฝากไว้กับข้าเถิง”
ผู้อาวุโสฉลององค์สีเงินเข้าใจความหมายของเย่อวิ๋นเฟย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก้าวยาว ๆ เดินตรงไปหาเจ้าผู้คุมแห่งคุกนรก
“ท่านชายเย่ มีข้าอยู่นี่ หมอเฒ่าหมอดูที่มีแต่คำนวณดวงชะตาทั้งวันคนนี้ไม่มีทางได้ดีกว่า”