“นี่เป็นเรื่องอะไรกัน?”
พ่อมดและผู้อาวุโสที่ตั้งใจจะออกมือขัดขวางต้าปิงต่างหนักใจยิ่ง
ทั้งหลายนั้นล้วนเป็นเทพเปิดฟ้า ฝึกบำเพ็ญวิชาลับชั้นเลิศของเผ่าน้ำแข็งมารมาโดยตรง ส่วนต้าปิงเป็นเพียงเทพฮุ่นตุ้นขั้นสมบูรณ์ ภายใต้สถานการณ์ปกติ เพียงปลดปล่อยแรงกดดันพลังงานออกมาบ้างก็สามารถหยุดยั้งการกระทำของต้าปิงได้ไม่ยาก
แต่บัดนี้ ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต้าปิงก็หลุดพ้นการขัดขวางของพวกเขาไปแล้ว แถมยังปรากฏตัวอย่างเร้นลับขึ้นบนท้องฟ้าสูงไกล วิชาเคลื่อนวรยุทธ์เช่นนี้ทำให้พ่อมดและผู้อาวุโสทั้งหลายต้องตะลึงงัน
“เมื่อไรกันที่องค์ชายเจ็ดฝึกวิชาเคลื่อนวรยุทธ์เช่นนี้ได้ ช่างเร้นลับและเลิศเลอเหลือเกิน?”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความตกตลึง
“ไม่ใช่ ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งผู้นั้นที่อยู่เบื้องหลังองค์ชายเจ็ดต่างหากที่ออกมือ ดูเหมือนผู้แข็งแกร่งนั้นประสงค์ให้องค์ชายเจ็ดเข้าร่วมสงคราม”
พ่อมดคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้ารู้สึกว่าผู้แข็งแกร่งนั้นทรงพลังยิ่งกว่าพวกเราทุกคน หากท่านประสงค์ให้องค์ชายเจ็ดเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้ ระหว่างการสู้รบท่านก็คงจะคุ้มครองความปลอดภัยขององค์ชายเจ็ดไว้
เจ้าว่าไง เราควรขัดขวางหรือไม่?”
พ่อมดคนหนึ่งมองไปที่ร่างของต้าปิงซึ่งล่วงไปถึงท้องฟ้าสูงไกลแล้ว แล้วเอ่ยถาม
“คงจะอยากขัดขวางก็ไร้ความสามารถพอ องค์ชายเจ็ดล่วงออกจากดินแดนบรรพชนไปแล้ว วิชาเคลื่อนวรยุทธ์ของท่านเร็วเกินกว่าจะตามรับ เร็วจนข้าเกือบจะไม่อาจรับรู้”
พ่อมดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“ใช่แล้ว องค์ชายเจ็ดล่วงออกจากดินแดนบรรพชนไปแล้ว เร็วนัก”
พ่อมดและผู้อาวุโสที่เหลือต่างรู้ตัวทัน เขาทั้งหลายพบว่าเพียงชั่วเวลาที่กำลังพูดคุยกัน ร่างของต้าปิงก็ได้หายไปจากโลกที่เป็นที่ตั้งของดินแดนบรรพชนเรียบร้อยแล้ว
“ช่างเถอะ ผู้แข็งแกร่งเบื้องหลังองค์ชายเจ็ดทรงพลังเหลือเกิน ด้วยพลังของพวกเราไม่มีทางขัดขวางได้
ยิ่งไปกว่านั้น องค์ชายเจ็ดมีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้คุ้มกันติดตัว คงจะไม่มีอันตรายระหว่างการต่อสู้แน่