สายลมกระโชกโหมกระหน่ำไปทั้งฟ้าดิน พร้อมกับเงาน้ำวนมังกรที่หมุนคว้านอย่างถี่ถ้วนราวกับจะทำลายสิริสรรพสิ่งในแผ่นดินจนสิ้น
“ไม่ดีแล้ว
นายท่าน ม่านพลังที่ท่านตั้งเอาไว้เริ่มถูกทำลายอย่างรวดเร็ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ม่านพลังของท่านจะไม่อาจต้านทานพายุเหล่านั้นและน้ำวนมังกรได้อีกแล้ว”
หูเมี่ยวกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยอย่างตกใจ
“ข้ารู้สึกได้ว่าพายุเหล่านี้และน้ำวนมังกรแข็งแกร่งขึ้นทันทีหลายเท่าตัว อำนาจทำลายล้างยังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“เป็นฝีมือของเงาสำนึกนั่นแหละ มันหยิบมุกดามณีออกมาใช้เพิ่มพูนอำนาจของพายุและน้ำวนมังกรเหล่านี้”
ดวงเนตรศักดิ์สิทธิ์ระหว่างคิ้วของเย่อวิ๋นเฟยมองเห็นเงาร้ายล่องลอยอยู่ท่ามกลางพายุหมุนเวียนในไกลลิบ และเห็นมุกดามณีสีดำตรงหน้าเงานั้น เห็นอักขระวิเศษดำประหลาดที่มุกดามณีนั้นสร้างขึ้นไม่หยุด
“ดูเหมือนก่อนหน้านี้เงาสำนึกนั้นยังไม่เคยใช้กำลังเต็มที่กับเราเลย จวบจนตอนนี้มันถึงได้ปลดปล่อยพายุและน้ำวนมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาจริง ๆ
ม่านพลังที่เจ้าตั้งเอาไว้ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลแล้ว ภัยอันตรายของเราใหญ่หลวง”
หนอนไหมมังกรเขาทองมองพายุและน้ำวนมังกรที่บ้าคลั่งยิ่งขึ้นรอบกาย หนังศีรษะชาซู่ จึงเอ่ยออกมา
ขณะนี้สีหน้าของเย่อวิ๋นเฟยก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาหยิบธงม่านพลังออกมาเป็นกำ ๆ แล้วโยนกระจายออกไปทุกทิศทุกทางอย่างต่อเนื่อง ม่านแสงของม่านพลังขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาทีละแห่ง
ทว่าม่านแสงเหล่านั้นพอปรากฏขึ้นก็ถูกพายุและน้ำวนมังกรที่ม้วนเข้ามาบดขยี้จนแหลกลาญ อดทนได้ไม่กี่ชั่วลมหายใจเท่านั้น
“เลวแล้ว ดูท่าทางม่านพลังของเจ้าคงต้านพายุเหล่านี้ไม่ไหวอีกจริง ๆ และด้วยเนื้อกายของพวกเราก็ยิ่งไม่มีทางรอดจากพายุและน้ำวนมังกรพวกนี้
ภัยอันตรายของเราใหญ่หลวงแล้ว!”
มังกรชงฉิวเหลี่ยมทองมองม่านพลังที่ถูกบดขยี้ไม่หยุด ใจสั่นขวัญผล็อย จึงร้องออกมา
แต่ยามนี้ความสนใจส่วนใหญ่ของเย่อวิ๋นเฟยยังคงจดจ่ออยู่กับจารึกสลักนั้น
ผ่านการศึกษา วิเคราะห์ และสืบค้นมาช่วงเวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยอ่านและเข้าใจอักษรบนจารึกสลักได้แทบทั้งหมด เหลือเพียงประโยคสุดท้ายไม่กี่ประโยค