"เช่นนั้นเคล็ดวิชาต่างๆ ของพวกเราชาววิญญาณ เจ้าไม่ต้องการอีกหรือ หากสังหารข้า เจ้าก็ไม่อาจได้เคล็ดวิชาอันล้ำเลิศของชาววิญญาณพวกเรา!"
ชาววิญญาณผู้นั้นร้องตะโกน
"ในโลกเล็กแห่งนี้ มิใช่มีเพียงเจ้าคนเดียวที่เป็นชาววิญญาณ
ข้าสังหารเจ้าแล้วค่อยไปตามหาชาววิญญาณอื่น ก็ย่อมได้มาเช่นกัน
ดังนั้น เจ้าจึงมิได้มีคุณค่าต่อข้ามากนัก!"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเย็นชา
ซ่า...ซ่า...ซ่า...
กิ่งก้านใบของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณไหวไหวไม่หยุด ปลดปล่อยพลังกลืนกินอันยิ่งใหญ่ออกมา ค่อยๆ บังคับหลอมรวมชาววิญญาณผู้นี้อย่างต่อเนื่อง
ร่างของชาววิญญาณผู้นี้เล็กลงเรื่อยๆ พลังปราณก็ยิ่งโรยรา
ช้าๆ เขาก็สูญเสียแรงดิ้นรนทั้งหมด
"ไม่!
ชาวมนุษย์ผู้เป็นที่เคารพ เจ้าอย่าฆ่าข้าเลย ข้าไม่เต็มใจจะตายไปเช่นนี้!
เพียงเจ้ายอมไว้ชีวิตข้า ข้ายินดีเป็นวัวเป็นม้าให้เจ้า!"
ชาววิญญาณผู้นั้นร้องขอชีวิตเสียงดัง
"โอ้?
เจ้ายินดีเป็นวัวเป็นม้าให้ข้ารงั้นหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถาม
"ใช่แล้ว!
เพียงเจ้าไม่ฆ่าข้า ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้ายินดีเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า!"
ชาววิญญาณผู้นั้นรีบพยักหน้า
"เช่นนั้นก็ได้
เจ้าอย่าขัดขืน"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สมาธิขยับ ปลดปล่อยเส้นวิญญาณหุ่นเชิดสีดำจำนวนหนึ่งออกมา พันรอบร่างของชาววิญญาณผู้นั้นในทันใด แล้วค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในกายของเขา
เย่อวิ๋นเฟยต้องการลองดูว่า สามารถใช้วิชาลับเส้นวิญญาณหุ่นเชิดควบคุมชาววิญญาณได้หรือไม่!
"อ่า!
เจ้าหนุ่ม เจ้ากำลังทำอะไร อย่านะ!"