เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้ชะลอร่างเลย พุ่งตรงเข้าหามหาเทพขั้นที่แปดคนสุดท้ายแห่งมหาปรโลกอีกคนหนึ่ง ฝ่ามือส่งออกไป ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วกระชากคว้าเข้าไป
มหาเทพขั้นที่แปดคนสุดท้ายของมหาปรโลกในตอนนี้ตกใจจนขวัญแตกสลาย เผชิญหน้ากับเย่อวิ๋นเฟยแล้วไม่กล้ารับมือ หันหลังหนีทันที
แต่แสงคมกระบี่ที่พุ่งทะลักออกจากอุ้งฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟยน่าสะพรึงเกินคาด กดขี่เขาเอาไว้กับที่จนขยับตัวแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยยื่นฝ่ามือออกไป กระชากมหาเทพขั้นที่แปดองค์นี้เข้ามาไว้ในกำมือ วินาทีนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็จับมหาเทพขั้นที่แปดแห่งมหาปรโลกไว้ในมือทั้งสองข้าง
ในบัดนี้สายตาของมหาเทพทั้งสองฝ่ายตกอยู่ที่เย่อวิ๋นเฟยทั้งหมด ทุกอย่างเงียบสงบถึงที่สุด ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสะทกสะท้าน ไม่กล้าเชื่อเลยว่าเด็กหนุ่มผู้เป็นคนรุ่นหลังจะเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้
ในเวลาเพียงเสี้ยวชั่วยามคว้าได้ทีละคน ไล่จับมหาเทพขั้นที่แปดแห่งมหาปรโลกมาหลายองค์ติดต่อกัน ราบคาบเด็ดขาด ราวกับเสือโคร่งตัวหนึ่งเล่นงานลูกไก่ตัวจิ๋วเพียงไม่กี่ตัว
"ถ้าข้าไม่ได้มองผิด น้องเขาน่าจะเป็นเพียงมหาเทพขั้นที่ห้าใช่ไหม?
ทั้งที่ยังเป็นเพียงเด็กรุ่นหลัง เหตุใดถึงแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้?"
มหาเทพองค์หนึ่งกดความสะทกสะท้านในใจไว้ไม่อยู่ พึมพำออกมาเบา ๆ
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย โปรดลงมือต่อเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยเหลือบมองมหาเทพแห่งลัทธิวัฏสงสารทั้งหมด เผยรอยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
"ท่านชายเย่ว่าถูกแล้ว เราลงมือต่อ ฆ่าพวกไอ้พวกแห่งมหาปรโลกนี้ให้หมดสิ้น"
เมื่อได้ยินคำของเย่อวิ๋นเฟย มหาเทพแห่งลัทธิวัฏสงสารทั้งหลายต่างรู้ตัวทัน จิตใจฮึกเหิมขึ้นมาทันที ต่างหันตัวพุ่งเข้าโจมตีมหาเทพแห่งมหาปรโลก
ก่อนหน้านี้ฝ่ายมหาปรโลกมีมหาเทพขั้นที่แปดห้าองค์นำทัพ โดยรวมแข็งแกร่งกว่าฝ่ายลัทธิวัฏสงสาร แต่บัดนี้มหาเทพขั้นที่แปดทั้งห้าของมหาปรโลกถูกเย่อวิ๋นเฟยจับไปหมดสิ้น ไม่เหลือมหาเทพขั้นที่แปดแม้แต่องค์เดียว
ส่วนฝ่ายลัทธิวัฏสงสารมีมหาเทพขั้นที่แปดสององค์ ทำให้ตอนนี้ฝ่ายลัทธิวัฏสงสารแข็งแกร่งกว่าแทน