"ยอดฝีมือจริง ๆ!"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ถึงพลังงานกดทับที่แผ่ปกคลุมทั่วอาณาบริเวณนี้ แม้แต่เขายังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เย่อวิ๋นเฟยประเมินว่า ด้วยกำลังความสามารถในปัจจุบันของตนเอง หากต้องพบกับเซียนปฐพีขั้นต้นบางทีอาจต่อกรได้สองสามกระบวนท่า แต่ถ้าพบกับเซียนปฐพีขั้นกลางหรือขั้นสูง ต้องแพ้เป็นแน่ รีบหนีแต่เนิ่น ๆ ยังจะดีกว่า
"ไปกันเถอะ!"
ผู้อาวุโสฮุ่นร้องขึ้น
ผู้อาวุโสฮุ่นกับหนอนไหมมังกรเขาทองพร้อมใจกันใช้พลังมิติของตนต้านทานพลังงานกดทับที่เซียนปฐพีผู้นั้นส่งผ่านมาจากระยะไกล
"มารวมกันที่นี่ให้หมด!"
เย่อวิ๋นเฟยยื่นฝ่ามือออกไป มือนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในชั่วพริบตาก็แผ่เต็มอาณาบริเวณนี้ แล้วตวัดจับผู้คนจากวังวัฏสงสารที่ยังไม่ทันเข้าใกล้ทั้งหมดไว้ในอุ้งมือ แล้วยัดเข้าไปในหอเงามายา
ในเวลาเดียวกัน มืออีกข้างของเย่อวิ๋นเฟยก็หยิบป้ายเคลื่อนย้ายมิติออกมาแล้วกระตุ้นการทำงานทันที
ครืน ๆ ๆ ...
คลื่นพลังเคลื่อนย้ายพลุ่งพล่านออกมา ห่อหุ้มตัวเย่อวิ๋นเฟยเอาไว้
"จะหนีไปไหน!"
ร่างหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวพุ่งมาจากที่ไกล พร้อมเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราด
จากนั้นไม้ตีปลาขึ้นราเก่า ๆ ลำหนึ่งพุ่งผ่านฟ้ามา ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นไม้ตีปลามหึมา เปล่งแสงพุทธรัศมีสว่างไสวไปทั่ว ดวงดาวบนฟากฟ้าเต็มท้องนภาถูกส่องสว่างจนเห็นชัดทุกเม็ด
ตูม ๆ ...
คล้าย ๆ จะมีเสียงสวดสรรเสริญพระพุทธเจ้าดังก้องกังวานไม่ขาดสาย สั่นสะเทือนอาณาบริเวณนี้จนสั่นคลอน
ยังสามารถมองเห็นได้อีกว่า ภายในไม้ตีปลานั้นฉายเงาพระพุทธรูปโบราณนับไม่ถ้วนออกมา เรียงรายกันเต็มท้องฟ้า