อาา...
วิญญาณหลงเหลือของชายชราชุดเทายังคงครวญครางราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างสาหัส
ทว่า ในเวลานี้เส้นแสงสีแดงเหล่านั้นได้หายไปแล้ว ภูมิประเทศนกโลหิตนกฟีนิกซ์กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
“เจ้าหนู ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้เจ้าก็มองทะลุความลับของภูมิประเทศนี้มานานแล้ว จงใจล่อข้าให้มาที่นี่!
เจ้าหนู เจ้าควรตาย!”
ชายชราชุดเทาเห็นเย่อวิ๋นเฟยเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย ย่อมรู้แจ้งถึงที่มาที่ไป จึงคำรามด้วยความโกรธ
“แก่เฒ่า บัดนี้รู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว
เจ้าจงจากไปอย่างสงบเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยเย้ยหยันกล่าว
“ไม่!
ข้าจะไม่ตายอยู่ที่นี่!”
ชายชราชุดเทาไม่ยอมจำนนยิ่งนัก
เขามีสถานะเช่นใด ด้วยกำลังและตำแหน่งของเขา เมื่อท่องไปทั่วแดนชางหวง ทุกที่ที่ไป ล้วนต้องเกรงขามและปฏิบัติต่อเขาอย่างแขกผู้มีเกียรติ!
เขาผ่านการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหน่วงมาอย่างยาวนาน กว่าจะได้ตำแหน่งในวันนี้ ไหนเลยจะยอมตายลงที่นี่ได้ง่าย ๆ
“เจ้าหนู รอข้าก่อน ข้าจะแก้แค้น เจ้าจะต้องตายด้วยน้ำมือข้า และเมื่อข้าสืบรู้ที่มาที่ไปของเจ้า ทุกอำนาจและสิ่งมีชีวิตเบื้องหลังเจ้าจะต้องถูกทำลายสิ้น!”
ชายชราชุดเทาคำราม
ครืน...
วิญญาณหลงเหลือของชายชราชุดเทาระเบิดพลังวิญญาณมหาศาล แล้วพุ่งขึ้นสู่ฟ้า หมายจะจากไป
พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งที่ชายชราชุดเทาระเบิดออกมา สั่นสะเทือนทั่วฟ้าดินจนสั่นไหว
“ใช้พลังที่นี่ ช่างหาความตายใส่ตัว”
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้า
ดินแดนโลหิตนกฟีนิกซ์ สิ่งที่ห้ามที่สุดคือการใช้พลังต่างๆ มิฉะนั้นจะกระตุ้นนกฟีนิกซ์ตัวนี้
นกฟีนิกซ์คือราชาแห่งนกทั้งปวง ต่อให้ล่วงลับไปแล้ว ก็ยังศักดิ์สิทธิ์และมิอาจล่วงเกินได้!
วินาทีถัดมา
ครืน...
จากหุบเหวรูปนกฟีนิกซ์ เกิดแสงสีแดงสดสว่างจ้าพุ่งออกมาอีกครั้ง สาดส่องลงบนวิญญาณหลงเหลือของชายชราชุดเทา