"เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร ถึงได้บังอาจฆ่าคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเรา..."
ผู้ดูแลคนหนึ่งคำรามด้วยความโกรธ
"เขาคือเจ้าหนูที่พวกเราตามหานั่นแหละ!
ศิษย์ของเซียนจื่อจื่อซิ่ง!"
ผู้ดูแลคนนั้นพูดยังไม่ทันจบ อีกคนหนึ่งก็จำเย่อวิ๋นเฟยได้ ร้องบอกด้วยความตกใจ
"ที่แท้ก็เป็นเขา!"
"ใช่เขาแน่นอน!"
คนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจ พากันจำเย่อวิ๋นเฟยได้
เพราะรูปลักษณ์และกลิ่นอายจิตวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยถูกเผยแพร่ออกไปนานแล้ว โดยเฉพาะสมาชิกของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงเหล่านี้ แทบทุกคนเคยเห็นมาก่อน จึงจำเย่อวิ๋นเฟยได้ง่ายมาก
ฟู่!
แสงสายฟ้าปะทุ เย่อวิ๋นเฟยกลายเป็นสายฟ้าแลบ ปรากฏตัวตรงหน้าผู้ดูแลคนหนึ่งในพริบตา
"ไม่ผิด ข้าคือคนที่พวกเจ้ากำลังตามหา"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเย็นชา
โครม!
เย่อวิ๋นเฟยชกหมัดออกไป บนกำปั้นเปล่งแสงสายฟ้านับหมื่นนับแสนสาย แต่ละสายเต็มไปด้วยพลังสังหารอันน่าสะพรึงกลัว พลังแห่งการทำลายล้าง และยังมาพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่กึกก้องราวกับเทพสวรรค์กำลังกริ้ว
"นี่มันวิชาหมัดอะไรกัน?"
ผู้ดูแลคนนั้นสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงที่ปลดปล่อยจากกำปั้นของเย่อวิ๋นเฟย ถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดหวั่น
แต่ทว่าเขาก็เป็นจอมยุทธ์ขั้นอายุสวรรค์ การต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหนูขั้นสำรวจดาวรุ่นหลัง ยังคงรู้สึกว่าตนมีฐานะมั่นคง ด้วยความโกรธและตกใจ เขาก็ชกหมัดออกไปปะทะกับเย่อวิ๋นเฟย
ครืน ๆ ๆ ...
แสงสีม่วงเจิดจ้าพลุ่งออกมาจากกำปั้นของเขาอย่างบ้าคลั่ง ดั่งเหวลึกทะเลกว้าง แผ่ขยายไม่หยุด ภายในแสงสีม่วงนั้นราวกับมีเซียนนั่งสมาธิ สวดคาถาโบราณ ยื่นมือขวางกดลงมายังเย่อวิ๋นเฟย
โครม...
หมัดทั้งสองปะทะกัน สายฟ้าอันเกรียงไกรกวาดผ่านไป ปัดเป่าแสงสีม่วงทั้งหมดให้สลาย
อ๊าก...
ผู้ดูแลของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายระเบิดเป็นจุณ แตกสลายเป็นผุยผง
ตอนนี้เย่อวิ๋นเฟยมีพลังขั้นสำรวจดาวปลายแล้ว และผู้ดูแลคนนี้เป็นเพียงขั้นอายุสวรรค์ต้น เย่อวิ๋นเฟยใช้เพียงพลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งก็ฆ่าเขาได้อย่างง่ายดายแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาใช้ร่างอหังการเทพสายฟ้าด้วย การฆ่าเขาแทบไม่ต่างจากการฆ่ามดตัวหนึ่ง