ยามนี้เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่กลางอากาศ แวววาวส่องแสงไปทั่วร่าง พลังอันแผ่ออกจากกายราวกับครอบครองแผ่นฟ้าและปฐพีแห่งนี้เพียงผู้เดียว
"พี่ซู ท่านบำเพ็ญสำเร็จแล้วหรือยัง?"
บนที่ไกล ซือถูคงเอ๋อเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
"รอเดี๋ยว
น้ำในทะเลสาบที่เหลือนี้ น่าเสียดายนัก จะปล่อยให้สูญเปล่าไม่ได้"
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยทอดไปยังผืนน้ำที่เหลืออยู่ แล้วเอ่ยขึ้น
ยามนี้ ในทะเลสาบคงเหลือน้ำอยู่ราวหนึ่งในห้า
ก่อนหน้านี้เย่อวิ๋นเฟยหลอมยาจนใช้น้ำไปสามในห้า ส่วนผู้อื่นที่บำเพ็ญก็ใช้ไปอีกราวหนึ่งในห้า จึงเหลือเพียงหนึ่งในห้าสุดท้ายเท่านั้น
เย่อวิ๋นเฟยขยับร่างวาบหนึ่ง ปรากฏกายอยู่ริมทะเลสาบ แล้วอ้าปากสูบเข้าครั้งหนึ่ง
ซู่ซ่า...
ผืนน้ำที่เหลือพลันแปรเปลี่ยนเป็นมังกรน้ำผุดขึ้นกลางอากาศ ไหลทะลักเข้าสู่ปากของเย่อวิ๋นเฟย
"พี่ซู น้ำในทะเลสาบนี้ดุดันยิ่งนัก!
โปรดระวังด้วย!"
ซือถูคงเอ๋ออดร้องออกมาไม่ได้
ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างหลอมละลายน้ำห้าสิบหยดอย่างระมัดระวัง ค่อยเป็นค่อยไป เกรงว่าหากกลืนกินพลังเข้าไปมากเกินไปในคราเดียว ร่างกายจะแตกสลาย และตอนนี้เย่อวิ๋นเฟยกลับจะดื่มน้ำที่เหลือทั้งหมดในอึกเดียว นี่มันมิใช่การฆ่าตัวตายหรือใดกัน
"วางใจได้ น้ำพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
สิ้นเสียงลง
ครืน ๆ ๆ...
พลังอันไร้ขอบเขตปะทุขึ้นภายในกายของเย่อวิ๋นเฟย ร่างของเขากลับพองโตขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับลูกโป่งกำลังถูกเติมลม
เย่อวิ๋นเฟยรีบร่ายกายราชาขจีไม้หนึ่งออกมาทันที ทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวนวล แวววาวราวกับรูปปั้นที่สลักจากหยกเขียว