เมื่อคำสั่งของท่านเจ้าบ้านตระกูลหลิวดังขึ้น คนของตระกูลหลิวต่างก็วิ่งสุดชีวิตกลับเข้าไปในสำนักงานใหญ่
แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นปราณใหญ่ก็ยังตื่นตระหนก
พวกเขาหวาดกลัวเย่อวิ๋นเฟยและนักพรตต้าตี้จนเข็ดขยาด!
ครืนคราน...
ภายในสำนักงานใหญ่ของตระกูลหลิว ค่ายกลขนาดมหึมาถูกกระตุ้นให้ทำงาน ทะยานขึ้นปกคลุมที่ตั้งทั้งหมดไว้ภายใน
มองเห็นเหนือค่ายกลนั้นมีภาพนิมิตต่าง ๆ ปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย ทั้งภาพขุนเขาสายน้ำและแผ่นดิน มังกรเขียวคำรามก้อง หงส์เหินบินร่อน ทุกภาพนิมิตล้วนสื่อถึงการแปรเปลี่ยนของค่ายกล
นี่คือค่ายกลโบราณที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลหลิว ขึ้นชื่อไปทั่วเป่ยหวง เป็นหนึ่งในรากฐานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูล
เพียงชั่วครู่เดียวนอกจากผู้บำเพ็ญขอบเขตขอบเขตวิญญาณทั้งแปดคน คนตระกูลหลิวคนอื่น ๆ ทั้งหมดก็หนีเข้าไปในขอบเขตของค่ายกลใหญ่ ซ่อนตัวจนหมด
“เด็กหนุ่มรุ่นหลังแค่คนเดียวกลับบีบตระกูลหลิวที่ทรงอำนาจให้ตกอยู่ในสภาพนี้ได้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!”
ฝูงชนที่มุงดูอยู่โดยรอบเห็นคนตระกูลหลิวต่างพากันหนีกลับเข้าที่ตั้งอย่างตื่นตระหนกก็อดถอนใจออกมาไม่ได้
“เย่อวิ๋นเฟย! เจ้าฆ่าคนตระกูลหลิวข้าไปมากมายขนาดนี้ แค้นนี้ไม่ตายไม่เลิก!”
เมื่อเห็นว่าคนตระกูลหลิวในที่สุดก็ถอยกลับไปอยู่ในที่ตั้งได้ ท่านเจ้าบ้านตระกูลหลิวก็อดถอนใจโล่งอกไม่ได้ หมุนกายกลับมามองเย่อวิ๋นเฟยที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายตาแข็งกร้าว กัดฟันเอ่ย
“หรือว่าข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าตระกูลหลิว ระหว่างข้ากับตระกูลหลิวพวกเจ้าก็จะไร้ซึ่งความแค้น?”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็นชา
“เข้าไป!”
ท่านเจ้าบ้านตระกูลหลิวตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราด
ตูม! ตูม...
ผู้แข็งแกร่งขั้นวิญญาณปฐมทั้งแปดของตระกูลหลิวระเบิดพลังพร้อมกัน ราวกับกระสุนปืนใหญ่แปดลูกที่พุ่งออกจากลำกล้อง ทะยานเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยพร้อมเพรียง
ยามนี้ คนตระกูลหลิวปลอดภัยดีแล้ว พวกเขาจึงไร้กังวลข้างหลัง รู้สึกว่าสามารถจัดการเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างเต็มที่แล้ว
ฟิ้ว...
เย่อวิ๋นเฟยใช้พลังมิติหยั่งเท้าก้าวหายเข้าไปในมิติ หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย