"หนุ่มน้อย เดินมาพบข้าเสียหน่อย"
ช่วงเวลานั้นเอง เย่อวิ๋นเฟยก็ได้ยินเสียงหนึ่งแผ่วเบาส่งมาจากแดนไกล
"ผู้นั้นกำลังพูดกับเจ้า"
ผู้อาวุโสฮุ่นตกใจไม่ใช่เล่น เพราะผู้ที่พูดนั้นคือชายชราในชุดเต๋าที่ยืนอยู่บนยอดภูเขาแห่งหนึ่งในไกล แถมขณะเอ่ยปาก ผู้อาวุโสนั้นยังโบกมือเรียกเย่อวิ๋นเฟยอีกด้วย
"ไม่ต้องไปสนใจเข้า เจ้าตัวนี้อันธพาลเหลือเกิน"
ผู้อาวุโสฮุ่นเสริมขึ้นอีก
"เขากำลังใช้วิชาวิญญาณกับข้า ถ้อยคำที่เพิ่งพูดมานั้นมีฤทธิ์เรียกหอบดวงวิญญาณของข้า
หากดวงวิญญาณของข้าไม่มั่นคงพอ บางทีอาจสยบไม่ได้ หลงมัวมืดมน แล้วเดินไปหาภูเขาลูกนั้นก็เป็นได้"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้น
"จริงดั่งที่สงสัย ข้ารู้สึกว่าเจ้าตัวนั้นน่าจะเป็นดวงวิญญาณที่ฝึกจนกลายเป็นวิญญาณ หรือไม่ก็อาจเป็นดวงวิญญาณที่เหลือรอดจากผู้แข็งแกร่งแห่งยุคโบราณสักคน
ไม่มีเรื่องราวอะไรกับเขา ก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่ง รีบไปเถอะ"
ผู้อาวุโสฮุ่นมองแวบไปยังผู้อาวุโสแดนไกลที่ยังโบกมือเรียกเย่อวิ๋นเฟยไม่หยุด แล้วพูด
เย่อวิ๋นเฟยหันตัวกลับ เดินไปยังทิศอื่น เตรียมห่างไกลจากภูเขาลูกนั้น
"หนุ่มน้อย เจ้าเข้ามาเพื่อตามหานักบำเพ็ญปีศาจสักคนใช่หรือไม่"
ช่วงเวลานั้น ชราชุดฉลองชี้เต๋าบนยอดภูเขาไกล ๆ นั้นก็เอ่ยขึ้นอีก
พร้อมกับถ้อยคำ ข้างกายชรากลับปรากฏร่างหนึ่งที่แผ่ปีศาจคลุมเครือ ร่างนั้นดำสนิททั่วทั้งตัว ดูราวกับบ่อมืดทรงคน
"ท่านฮวัง?"
ฝีเท้าเย่อวิ๋นเฟยสะดุด หันกลับมองทันที ม่านมืดที่ปรากฏข้างชราผู้นั้น คือร่างของหวงซางนี่เอง
"หรือว่าเขาจะเคยพบท่านฮวังมาจริง?"
เย่อวิ๋นเฟยขมวดคิ้วแน่น
ขณะนี้ทั้งพลังวิญญาณ พลังจิตของเย่อวิ๋นเฟย และจักษาเทพที่หน้าผาก ต่างจับตาสืบสายอากาศของหวงซางอย่างเต็มที่
เพราะก่อนหน้านี้เย่อวิ๋นเฟยได้เดินทางมาตามสายอากาศที่หวงซางทิ้งไว้เรื่อยมา หากยังจับสายอากาศของหวงซางได้ในบริเวณนี้ต่อ ก็จะได้สืบตามร่องรอยต่อไป
ทว่าเย่อวิ๋นเฟยพบว่าเมื่อมาถึงที่นี่ ตนกลับรู้สึกไม่ได้อีกเลยว่าหวงซางทิ้งสายอากาศไว้ตรงไหน
"หนุ่มน้อย มาเถิด ข้าบอกที่ซ่อนของนักบำเพ็ญปีศาจผู้นั้นให้ได้"
ช่วงเวลานี้ ชราชุดฉลองชี้เต๋าบนยอดภูเขาไกล ๆ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง