ตูม ตูม ตูม…
เพียงชั่วครู่ ศิษย์ส่วนใหญ่ก็ไม่อาจทานทนไอพลังที่มังกรยักษ์ตนนั้นแผ่กระจายออกมาได้ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลง ต่างพากันคุกเข่าลง หรือไม่ก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้
ในพริบตา ศิษย์เกือบทั้งหมดก็ล้มระเนระนาดอยู่กับพื้น หอบหายใจเสียงดัง
แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสระดับสูง แต่ละคนก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเย็นไหลโทรมกาย
มังกรยักษ์ตนนี้ก็คือมังกรธรณีที่เย่อวิ๋นเฟยปราบได้ในถ้ำใต้ฐานหอคอยดินเมื่อไม่นานมานี้
ในยามที่มังกรธรณีอ่อนแอ ไอพลังที่มันปลดปล่อยออกมาก็กลายเป็นพลังกดดันภายในหอคอยดิน สำหรับให้ศิษย์ลัทธิดินหนาใช้ฝึกฝน
บัดนี้ มังกรธรณีตนนี้ได้ดูดซับพลังปฐพีเพียงพอ ฟื้นคืนสู่สภาวะสูงสุดแล้ว ลองคิดดูเถิด อานุภาพของมันจะยิ่งใหญ่เพียงใด!
โชคดีที่เย่อวิ๋นเฟยสามารถควบคุมมังกรธรณีตนนี้ได้ ให้มันลดทอนพลังกดดันส่วนใหญ่ออกไป
มิเช่นนั้น ศิษย์ลัทธิดินหนาที่อยู่โดยรอบเกรงว่าคงถูกแรงสะเทือนจนร่างแหลกเป็นผุยผงกันเป็นส่วนใหญ่
“ตอนนี้ เจ้าคิดว่าข้าใช้วิชาอัญเชิญมังกรเป็นหรือไม่?”
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่บนศีรษะของมังกรยักษ์ มองลงมาด้วยท่าทีสูงส่ง กวาดสายตามองเซียวเลี่ยงพลางถามเรียบๆ
เซียวเลี่ยงยืนอยู่บนเวทีประลอง ใกล้กับมังกรธรณีที่สุด รับแรงกดดันได้มากที่สุด
เขาถูกกดทับจนร่างทั้งร่างแนบไปกับพื้นเวทีตั้งแต่แรกแล้ว ทั่วร่างกายมีรอยแผลปริแตกเป็นทาง เลือดสดไหลไม่หยุด