"เจ้าหนู บัดนี้เจ้าจงหาทางเปิดกรงเหล็กนี้ให้ข้า ข้าจะมอบของดีมากมายให้เจ้า..."
เสียงของบุรุษผู้นั้นราวกับดังมาจากห้วงกาลเวลาอันไกลโพ้น เต็มไปด้วยพลังยั่วยวนอันแข็งแกร่ง
น่ากลัวยิ่งกว่านั้น เสียงของเขาหลุดลอดเข้าไปในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย ก้องกังวานสนั่นหวั่นไหว แผ่วิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยสั่นสะเทือนไปมา จิตสำนึกเลือนรางลงเรื่อย ๆ
"เย่อวิ๋นเฟย รีบตื่นเถิด!
เจ้าตกอยู่ในมนตร์สะกดของมันแล้ว!"
ผู้อาวุโสฮุ่นที่อยู่ข้างกายเห็นเย่อวิ๋นเฟยสายตาเหม่อลอย หนังตาหนักอึ้ง รู้สึกว่าผิดปกติ จึงรีบตะโกน
"ฮี่ ๆ...
ไร้ประโยชน์ ด้วยพลังอันน่าอนาถของเจ้าหนูเช่นนี้ จะมีทางใดหลุดพ้นจากมนตร์สะกดลับของข้าได้ ตั้งแต่นี้ไป เขาจะเชื่อฟังคำสั่งของข้าอย่างสิ้นเชิง ข้าให้ทำสิ่งใด เขาก็จะทำสิ่งนั้น"
บุรุษผู้นั้นหัวเราะอย่างภาคภูมิ
"อ่า...
เจ็บปวดเหลือเกิน!"
เพิ่งพูดจบ บุรุษผู้นั้นก็ร้องครวญครางขึ้นมาอีกครั้ง ตราประทับในร่างของเขาคือจักรพรรดิกู่หวงปลูกไว้ด้วยตนเอง คราใดที่มันกำเริบ ย่อมเจ็บปวดยิ่งนัก
"เจ้าหนู เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีวิธีทำให้ความเจ็บปวดของข้าหายไปในทันใด ฉะนั้นจงบอกข้าเดี๋ยวนี้!
เร็วเข้า!"
บุรุษผู้นั้นตวาดขึ้น
"เย่อวิ๋นเฟย รีบตื่นเร็ว อย่าบอกมัน!
มิเช่นนั้น เจ้าก็ไม่อาจรีดทรัพย์สมบัติจากมันได้อีก!"
ผู้อาวุโสฮุ่นรีบเร่งเร้าเย่อวิ๋นเฟย
"ข้ารู้จริง ๆ ว่ามีวิธีทำให้ความเจ็บปวดของเจ้าหายไปในทันใด ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังรู้วิธีปล่อยเจ้าออกจากกรงเหล็กนี้ด้วย"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้น
"จริงหรือ นั่นมันดีเหลือเกิน รีบเถิด เจ้าหนู ปล่อยข้าออกเดี๋ยวนี้!
ข้าออกจากกรงนี้แล้ว จะรีบหนีไปให้ไกล ให้จักรพรรดิกู่หวงมิอาจตามหาข้าพบอีกตลอดกาล!