“ต่อไป เราควรทำเช่นไร?”
ซ่างกวนฮั่นมองเย่อวิ๋นเฟย แล้วถามขึ้น
“สร้างกองทัพใหญ่ แล้วประกาศสงครามกับผู้รุกรานอย่างเป็นทางการ!
เอาล่ะ เรากลับไปที่ทะเลดาวจื่อหยางก่อน”
เย่อวิ๋นเฟยคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยหยิบเรือเหาะสีเขียวออกมา ขึ้นเรือพร้อมกับชายชราชุดเทาและซ่างกวนฮั่น มุ่งหน้าไปยังทะเลดาวจื่อหยาง
ครึ่งวันต่อมา เรือเหาะสีเขียวเริ่มเข้าใกล้ทะเลดาวจื่อหยาง
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย หยิบแผ่นหยกส่งสารออกมาจากกาย
“พวกบุกรุกมาที่ทะเลดาวจื่อหยางอีกแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยอ่านข้อมูลในแผ่นหยกจบ แล้วกล่าวเสียงเรียบ
“พวกมันส่งตัวเองมาถึงที่ ก็ถูกใจข้าอยู่แล้ว”
ซ่างกวนฮั่นหัวเราะเย็น
ไม่นาน เรือเหาะก็เข้าสู่ทะเลดาวจื่อหยาง
จากหมู่ดวงดาวที่อยู่ไกลออกไป มีเสียงพลังงานคำรามกึกก้อง เสียงอาวุธปะทะกัน เสียงตะโกนรบ และเสียงครวญครางดังมาเป็นระลอก...
“อยู่ทางนั้น!”
เย่อวิ๋นเฟยขับเรือเหาะพุ่งไปทางทิศนั้น
ไม่นาน เย่อวิ๋นเฟยก็เห็นว่าบนอวกาศเบื้องหน้า กองทัพใหญ่สองฝ่ายกำลังสู้กันอย่างดุเดือด!
ฝ่ายหนึ่งคือกองทัพทะเลดาวจื่อหยาง อีกฝ่ายคือกองทัพผู้รุกราน
“ฆ่า!
สู้กับพวกบุกรุกให้ตายไปข้างหนึ่ง!”
กองทัพทะเลดาวจื่อหยางแบ่งออกเป็นคนหลายสิบกลุ่ม แต่ละกลุ่มประกอบเป็นค่ายกลปีศาจสวรรค์ ร่วมมือกันรบ จิตใจสู้รบเต็มเปี่ยม
จะเห็นว่า เหนือค่ายกลปีศาจสวรรค์แต่ละแห่ง มีเงาปีศาจสวรรค์ขนาดมหึมาปรากฏ ถือขวานใหญ่สองเล่ม พลังการต่อสู้สุดสะพรึง
กองทัพผู้รุกรานนั้น เหมือนกระแสน้ำ กลุ้มรุมล้อมค่ายกลปีศาจสวรรค์เหล่านี้ไว้ โจมตีระลอกแล้วระลอกเล่า
การต่อสู้ดุเดือดยิ่งนัก ทั้งสองฝ่ายต่างทุ่มสุดกำลังโจมตี
แต่เดิม พลังของคนทะเลดาวจื่อหยางด้อยกว่ากองทัพผู้รุกรานมาก แต่อานุภาพของค่ายกลปีศาจสวรรค์แข็งแกร่งยิ่งนัก ทำให้คนทะเลดาวจื่อหยางประคองตัวมาได้จนถึงตอนนี้