ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยก็ร่อนลงถึงก้นสมุทรในที่สุด ยืนอยู่บนพื้นทะเลเบื้องล่าง เมื่อมองไปรอบด้านก็เห็นปลาชนิดต่าง ๆ อันแปลกประหลาดไปหมด กระทั่งสัตว์ทะเลแห่งก้นสมุทร
ยิ่งไปกว่านั้น เย่อวิ๋นเฟยยังพบจุดหนึ่งว่า สัตว์ทะเลที่ดำรงชีวิตอยู่ในทะเลหวงกู่ล้วนมีร่างกายขนาดยักษ์ใหญ่ และแผ่ซ่านพลังฆ่าฟ้าคลุ้มคลั่งสู่รอบข้าง
บริเวณก้นสมุทรนี้ขุ่นมัวไปทั่ว เขียวคล้ำมืดมิด ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นปลายนิ้วตัวเอง
แต่ความสามารถในการรับรู้ของเย่อวิ๋นเฟยนั้นน่าทึ่งยิ่ง ไม่เพียงใช้พลังงานวิญญาณรับรู้ ยังมีดวงตากลืนวิญญาณยมโลกและดวงเนตรศักดิ์สิทธิ์ระหว่างคิ้วช่วยเสริม จึงมองเห็นทุกภาพรอบตัวได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งฝุ่นธุลีเม็ดเล็กน้อย
"ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้แข็งแกร่งนั้นบอกว่าเจ้าเหมาะสมที่จะลงมายังก้นทะเลหวงกู่ หากเปลี่ยนเป็นเทพฮุ่นตุ้นองค์อื่นมาที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น เพียงแค่จะมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบตัวให้ชัดก็ยากเย็นแล้ว เพราะที่นี่มีม่านพลังกั้นอันทรงพลังที่กดทับการรับรู้โดยเฉพาะ"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
"ใช่แล้ว โดยเฉพาะดวงตากลืนวิญญาณยมโลก ใช้ได้ดียิ่งในสภาพก้นสมุทรแบบนี้ ข้ามองครั้งเดียวก็มองทะลุสภาพมืดมิดของที่นี่ได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ไม่ดีแล้ว ที่ตรงนั้นดูเหมือนมีปลาไหลตัวหนึ่งกำลังว่ายมุ่งมายังตำแหน่งของพวกเรา"
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็เห็นปลาสีเทาคล้ายปลาไหลตัวหนึ่งในระยะไกลกำลังพุ่งเข้ามายังตำแหน่งที่ตนอยู่อย่างรวดเร็ว
ปลาไหลตัวนั้นยังมาไม่ถึง เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกได้ว่าน้ำทะเลรอบตัวเริ่มปรากฏพลังงานชนิดหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัว
พลังงานนี้มีพลังทะลุทะลวงสูงยิ่ง ดูเหมือนจะเจาะทะลุสิ่งใดก็ได้ในพริบตา มันแปรสภาพเป็นสายฟ้าดำมืดเป็นระลอก ๆ ถือกำเนิดขึ้นไม่หยุด และระเบิดดังกึกก้องไปทั่วน้ำทะเลรอบข้าง
สายฟ้าดำมืดเหล่านั้นแผ่ขยายไปในน้ำทะเลไม่หยุด ยื่นมือมาสู่ร่างของเย่อวิ๋นเฟย ทำให้เขารู้สึกขนพองสยองไปทั้งตัว
"นี่คือพลังงานสายฟ้าชนิดหนึ่ง เรียกสั้น ๆ ว่าสายฟ้า