"อะไรนะ?
พ่อ! พูดอะไรของพ่อเล่า!
ลูกกับท่านชายเย่ไม่มีอะไรกันเลย พ่ออย่าไปพูดกับเขามั่วสิมะ"
ฉินเสี่ยวอวี่ได้รับเสียงสื่อจิตจากบิดา แรกทีสุดก็ตั้งตัวไม่ทัน แล้วใบหน้าก็แดงก่ำทั้งแก้ม เธอเกรงว่าบิดาจะพูดถ้อยคำที่ทำให้นางอับอายกับท่านชายเย่อวิ๋นเฟย จึงรีบสื่อจิตอธิบายทันที
"ฮ่าๆๆ เสี่ยวอวี่ ชายโตก็ควรแต่งงาน หญิงโตก็ควรมีคู่ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ มีอะไรน่าอายกันเล่า?"
ฉินหงจื้อสื่อจิตกล่าว
หนุ่มน้อยที่มีเทพแท้ถึงเก้าตนเป็นบริวาร หากเสี่ยวอวี่ชอบ เขาย่อมไม่ขัดขวางแน่นอน เพราะหากสายของตนสามารถผูกสัมพันธ์กับท่านชายเย่ผู้มีพลังน่าตกตะลึงนี้ได้ ต่อไปก็เท่ากับมีที่พึ่งอันมั่นคงเข้มแข็ง
"สั่งให้ลงมือทันที ฆ่าคนสายฉินเฮ่าซวนให้หมดสิ้น แม้แต่คนเดียวก็ห้ามเหลือ"
ฉินหงจื้อกวาดสายตามองสมรภูมิ แล้วออกคำสั่ง
ก่อนหน้านี้คนสายของเขาถูกฝ่ายฉินเฮ่าซวนสังหารไปมากมาย ณ บัดนี้เขาจึงไม่อาจเห็นแก่ความเป็นญาติร่วมสายเลือดอีกต่อไป ต้องแก้แค้นให้คนสายของตนที่ตายอย่างทารุณ
เมื่อฉินหงจื้อออกคำสั่ง คนของสายฉินหงจื้อต่างพร้อมดั่งเสือโจรกาลลงจากภูเขา บุกไล่ล่าคนสายฉินเฮ่าซวนทันที
ฝ่ายฉินเฮ่าซวนเห็นแม้กระทั่งตัวฉินเฮ่าซวนเองยังถูกศัตรูจับกุม จิตรบรรยายการสู้จึงสลายสิ้น ต่างหนีตายกันสุดชีวิต
ส่วนคนสายฉินหงจื้อกลับลุกโชนด้วยจิตรบรรยายการสู้ ไล่ต้อนสังหารอย่างไม่ยั้ง
"ข้าจะรีบเก็บเกี่ยววิญญาณบางตนเสียหน่อยดีกว่า"
หวงซางเอ่ยพร้อมยิ้ม แล้วออกจากหอเงามายา มุ่งไปไล่สังหารคนสายฉินเฮ่าซวน
ไม่ช้า ฝ่ายของฉินหงจื้อก็ครองความได้เปรียบอย่างเบ็ดเสร็จ คนสายฉินเฮ่าซวนตายและบาดเจ็บอย่างหนักหน่วง
"ท่านชายเย่ ขอขอบพระคุณที่เสด็จมาช่วยเหลือ"
ฉินหงจื้อนำพาผู้นำชั้นสูงของสายตนเดินมายืนเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย ทุกคนต่างแสดงความอบอุ่นราวกับเป็นญาติสนิท ก้มกราบขอบคุณไม่หยุด
"ไม่ต้องเกรงใจ"
เย่อวิ๋นเฟยเพียงกล่าวเบา ๆ สั้น ๆ
"ท่านชายเย่ จับสองคนนี้ได้แล้ว จะจัดการอย่างไรดี?"
ณ ขณะนั้น บรรพชนแห่งเผ่ามารปฐพีและเทพแท้อีกแปดนายได้ทำร้ายเทพแท้สองนายแห่งกองชิวเฟิงจนบาดเจ็บสาหัส ปิดผนึกแล้วนำตัวมาถวายเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย