"สมรภูมินี้ฝ่ายเราสำนักฮุนหยวนชนะไปแล้ว ไม่เหลือความน่ากังวลอีกต่อไป"
มหาเทพชั้นที่เก้า ทั้งสองของสำนักฮุนหยวนต่างพลุ่งพล่านใจเป็นที่สุด
"นายท่าน ณ สมรภูมิแห่งนี้ มหาเทพฝ่ายผู้พิทักษ์ถูกเจ้าจับกุมไปแล้วครึ่งหนึ่ง"
เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หูเมี่ยวจึงเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
"ขนาดของสมรภูมินี้ใหญ่โตมโหฬารเกินไป ยิ่งกว่าสมรภูมิทั้งหลายที่เราเคยผ่านมา มหาเทพของกองทัพฝ่ายผู้พิทักษ์ครึ่งหนึ่ง ก็ถือว่ามหาศาลมิใช่น้อยแล้ว"
หูเมี่ยวกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"คงไม่ใช่แค่ครึ่งหนึ่งหรอก แต่ที่เหลืออยู่ก็ห้ามปล่อยเสียเปล่าเช่นกัน"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มแล้วกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าสถานการณ์ในสมรภูมิเวลานี้ แม้ตนไม่ต้องลงมือร่วมกับกองทัพสำนักฮุนหยวนอีก กองทัพก็สามารถเอาชนะได้อยู่ดี
สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว การจับมหาเทพให้มากขึ้น และการเกณฑ์ร่างแยกเทพสวรรค์ของฝ่ายผู้พิทักษ์ให้มากขึ้น ต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด
ฉะนั้นต่อจากนี้ เย่อวิ๋นเฟยก็ยังคงท่องไปทั่วสมรภูมิ เดินจับกุมมหาเทพฝ่ายผู้พิทักษ์ไปทั่ว เกณฑ์เทพสวรรค์ฝ่ายผู้พิทักษ์มาเป็นร่างแยก
"สั่งล่าทัพได้แล้ว ฝ่ายผู้พิทักษ์พวกเราแพ้ในสมรภูมินี้เป็นที่เรียบร้อย ต่อสู้ต่อไปก็ไร้ความหมายอีกต่อไป จะทำได้เพียงสร้างความเสียหายยิ่งกว่าเดิม"
มหาเทพชั้นที่เก้า ทั้งสองของฝ่ายผู้พิทักษ์ถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยขึ้น
ในสมรภูมินี้ทั้งสองฝ่ายต่างมีมหาเทพชั้นที่เก้า อย่างละสองคน ตั้งแต่ยุทธการเริ่มขึ้น มหาเทพชั้นที่เก้า ของทั้งสองฝ่ายก็จับคู่ฆ่าฟันกัน สู้รบมาถึงเวลานี้ก็ยังไม่มีผู้ใดแพ้ชนะเด่นชัด
บริเวณที่มหาเทพชั้นที่เก้า ทั้งสี่ต่อสู้กัน ได้เวิ้งว้างออกไปเป็นบริเวณกว้างมาแต่ไหนแล้ว ทหารของทั้งสองฝ่ายต่างระมัดระวังหลบเลี่ยงบริเวณนี้โดยตั้งใจ
เพราะพลังอาถรรพ์ที่แผ่ออกจากมหาเทพชั้นที่เก้า เหล่านี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก สิ่งมีชีวิตธรรมดาแทบไม่อาจแบกรับได้ แม้แต่มหาเทพชั้นที่แปด ก็ยังไม่กล้าล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณที่มหาเทพชั้นที่เก้า ทั้งหลายรบรากัน เพราะหากพลาดเพียงเสี้ยววินาที ก็อาจถูกพลังสะเทือนจนบาดเจ็บ