เรื่องที่ท่านผู้นำมอบหมายเป็นการส่วนตัว ผู้อำนวยการไต้จัดการได้อย่างฉับไวไม่รีรอ
ถึงขนาดไม่ต้องรอถึงรุ่งเช้า คืนวันนั้นเอง ข่าวที่พลตรีน้อยนากาเงะแห่งกองทัพกวันตงถูกสายลับกองทัพก๊กมินตั๋งยิงทะลุหัวที่เมืองฮาร์บิน ก็แพร่กระจายไปไกลราวกับมีปีก ผ่านคลื่นวิทยุไปทั่วทุกสารทิศ
คนทั้งประเทศนอนไม่หลับในคืนนั้น
หนังสือพิมพ์ใหญ่ ๆ ต่างเร่งพิมพ์ฉบับพิเศษกันอย่างขยันขันแข็ง ตรอกซอกซอยเต็มไปด้วยเสียงตะโกนตื่นเต้นของเด็กขายหนังสือพิมพ์
ชาวบ้านบอกต่อ ๆ กันไป โรงน้ำชาและภัตตาคารล้วนพูดคุยกันอย่างคึกคักถึงเรื่องน่าชื่นใจนี้
…
เมืองเทียนจิน กองบัญชาการหน่วยข่าวกรองพิเศษของกองทัพญี่ปุ่น
“เพียะ!”
ถ้วยชาลายครามสีครามงดงามหนึ่งใบถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างรุนแรงจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
หัวหน้าหน่วยข่าวกรองพิเศษ โคจิมะ เฮจิ ใบหน้าคล้ำเครียด จ้องมองโทรเลขชัดเจนที่เพิ่งสกัดได้ในมือ กล้ามเนื้อหางตากระตุกโดยไม่รู้ตัว
นากาเงะตายแล้ว!
และยังตายในเมืองฮาร์บินที่ป้องกันแน่นหนาที่สุด ถูกใครบางคนยิงทะลุหัวต่อหน้าธารกำนัล!
“ท่านหัวหน้า ได้โปรดใจเย็น…” สายลับอาวุโส ยูริโกะ ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบไม่กล้าหายใจ เธอรู้จักเจ้านายคนนี้ดี สุนัขป่าที่ปกติดูสุขุมนี้ เมื่อโกรธแล้วมันกินคนจริง ๆ
“ใจเย็น? จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง!” โคจิมะกัดฟันกรอด ดึงปกเสื้อทหารออก “พวกสุนัขก๊กมินตั๋งพวกนี้! พวกขี้ขลาด! สถานีเทียนจินของพวกมันถูกฉันถอนรากถอนโคน พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง ไม่กล้ามาเทียนจินแก้แค้นฉัน กลับไปลอบสังหารที่แมนจูเรียตะวันออก!”
โคจิมะเดินไปมาในห้องทำงานด้วยความโกรธ
แม้นากาเงะจะไม่ใช่คนใต้บังคับบัญชาของเขา แต่ที่ตายคือนายพลแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นผู้ยิ่งใหญ่! และยังถูกยิงซุ่ม!
นี่เท่ากับเป็นการถ่มน้ำลายใส่หน้าสายลับทั้งหมดของพวกเขาอย่างจัง!
“พวกเต่าหัวหดก๊กมินตั๋ง ต้องการใช้การตายของนากาเงะกลบความไร้ความสามารถของพวกมันที่เทียนจิน!” โคจิมะหัวเราะเย็น “ได้สิ ไหน ๆ พวกมันก็ไม่กล้ามาเทียนจิน งั้นเรา... ไปเล่นที่เมืองฉงชิ่งกันเถอะ!”
ได้ยินคำว่า “เมืองฉงชิ่ง” ยูริโกะตัวสั่นเทิ้ม รีบก้าวขึ้นไปขัดขวาง
“ท่านหัวหน้า โปรดไตร่ตรองให้ดี! ตอนนี้เมืองฉงชิ่งเป็นเมืองหลวงรองของก๊กมินตั๋ง ภูมิประเทศอันตราย ยากจะโจมตี และเต็มไปด้วยสายลับก๊กมินตั๋งและหน่วยข่าวกรองกลาง ราวกับถ้ำเสือหลุมมังกร ท่านไปด้วยตัวเอง อันตรายเกินไป!”
“คุณกลัวหรือ?” โคจิมะหันขวับ มองเธอด้วยสายตาคมกริบ
“ไม่ใช่กลัว ข้ารับใช้เป็นห่วงความปลอดภัยของท่านหัวหน้า” ยูริโกะก้มหน้าพูด “ท่านหัวหน้า เรามีโจวฮั่นเป็นไพ่ตาย และพ่อแม่เมียของโจวฮั่นก็อยู่ในกำมือเรา เขาไม่กล้าขัดคำสั่ง อยากได้แผนที่ป้องกันเมืองฉงชิ่ง ให้โจวฮั่นไปจัดการก็พอ ทำไมท่านต้องเสี่ยงเองด้วย?”
“คุณรู้อะไร!” โคจิมะหัวเราะเยาะ “แผนที่ป้องกันเมืองฉงชิ่งสำคัญมาก นี่คือกุญแจสำคัญสำหรับการทิ้งระเบิดเมืองฉงชิ่งในขั้นต่อไปของจักรวรรดิ! โจวฮั่นมันก็แค่กระดูกอ่อนที่ถูกเราบีบจนจนมุม ถ้าฉันไม่ไปคุมด้วยตัวเอง แล้วมันพลิกกลับมาอีกจะทำยังไง?”
โคจิมะเป็นคนหยิ่งผยอง
เขาสามารถทำให้สถานีเทียนจินของก๊กมินตั๋งพังพินาศได้ด้วยตัวเอง ก็เชื่อมั่นว่าตัวเองจะหนีรอดจากเมืองฉงชิ่งได้อย่างปลอดภัย
“พอ ไม่ต้องพูดมาก เตรียมตัวได้แล้ว พรุ่งนี้เช้า เราจะออกเดินทางลับไปเมืองฉงชิ่ง!”
ยูริโกะหุบปาก
เธอรู้ดีว่าเมื่อโคจิมะตัดสินใจแล้ว ต่อให้วัวสิบตัวก็ดึงกลับไม่ได้
…
ในขณะเดียวกัน บรรดาผู้ใต้ดินคอมมิวนิสต์ในที่ต่าง ๆ ก็กำลังประชุมลับกัน
“ได้ยินไหม? ฝ่ายก๊กมินตั๋งมีคนเก่ง ยิงนากาเงะตาย!”
“ข่าวนี้ตอนนี้แพร่ไปทั่ว ต้องจริงแน่ ถ้าก๊กมินตั๋งกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาหลอก คนญี่ปุ่นคงออกมาปฏิเสธไปแล้ว”
“โคตรจะสะใจ! สามวันก่อนสถานีเทียนจินเพิ่งถูกถล่ม วันนี้กลับฆ่านายพลที่แถบตะวันออกเฉียงเหนือเป็นการแก้แค้น นักฆ่าคนนี้ต้องเป็นมือระดับสุดยอด ถ้าเกณฑ์มาอยู่ฝ่ายเราได้คงดี”
ผู้ใต้ดินต่อต้านญี่ปุ่นทุกคนในที่มืดต่างรู้สึกชื่นชมนักฆ่าที่ไม่เคยเห็นหน้ากันคนนี้
ที่สามารถฆ่านายพลตรีในแถบตะวันออกเฉียงเหนือแบบนี้ แสดงว่าฝีมือระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง
…
เมืองฮาร์บิน โรงแรมโมเดิร์น
โลกภายนอกวุ่นวายเพราะการตายของนากาเงะ แต่หลินเซวียนกลับเหมือนคนไม่เกี่ยวข้อง กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม
การพัฒนาของเรื่องทั้งหมดอยู่ในความคาดหมายของเขา
คนญี่ปุ่นคลั่งค้นจริง ๆ แม้แต่โรงแรมโมเดิร์นก็ถูกค้นทั่วทั้งสามรอบ
หัวหน้าตำรวจนครฮาร์บินพร้อมทหาร宪兵ญี่ปุ่นหนึ่งกอง ตรวจห้องของหลินเซวียนด้วยตัวเอง
ผลลัพธ์?
ในห้องนอกจากของฝากจากเป่ยผิงสองลังที่หลินเซวียนพกมา ก็หาอะไรไม่ได้เลยแม้แต่กรรไกรเล่มเดียว
ส่วนปืนไรเฟิลซุ่มยิงเมาเซอร์ที่ทำคุณงามความดีครั้งใหญ่ ถูกหลินเซวียนเก็บเข้ายานอวกาศส่วนตัวของระบบไปนานแล้ว
ยุคนี้ ต่อให้คนญี่ปุ่นขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ไม่มีทางเจอสิ่งเหนือธรรมชาติอย่างยานอวกาศของระบบได้
ค้นไม่พบ คนญี่ปุ่นก็ได้แต่เดินจากไปอย่างหัวเสีย เหลือเพียงสายลับนอกรูปสองสามคนคอยเฝ้าดูหน้าโรงแรม
หลินเซวียนจึงพักที่เมืองฮาร์บินอย่างเปิดเผย
เรื่องความอดทน? เขาเพิ่งทำผลงานยิ่งใหญ่ สิ่งที่ขาดที่สุดก็ไม่ใช่ความอดทน
ห้าวันนี้ หลินเซวียนแสดงบทพ่อค้าเข้ามาซื้อของได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เขาออกไปเดินเล่นทุกวัน ใช้เงินก้อนโตรับซื้อโสมป่าแก่ร้อยปีจากภูเขาฉางไป๋สิบกว่าหัว กับเขากวางอันมีค่าอีกมากมาย
เงินใช้ไปอย่างไม่คิด ดูเหมือนพ่อค้าเมืองนอกที่มีเงินจริง ๆ
สายลับนอกเฝ้าสองวัน เห็นเขาคุยต่อราคากับเจ้าของร้านยาทุกวัน ก็ไม่สนใจเขาอีก
ไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปห้าวัน
ข่าวคราวเริ่มคลี่คลาย หลินเซวียนคิดว่าถึงเวลากลับบ้านแล้ว
ก่อนออกเดินทาง หลินเซวียน特意ออกไปเคาะประตูห้องกู้ ชิงชิวข้าง ๆ
ประตูเปิดเร็ว กู้ ชิงชิวสวมชุดกี่เพ้าเรียบง่าย เห็นเป็นหลินเซวียน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่น
“คุณหลิน มีอะไรหรือ?”
ห้าวันนี้ทั้งสองเจอกันบ่อย บางครั้งพบกันที่ห้องอาหารก็พูดคุยกันสองสามประโยค นับว่าเป็นคนรู้จักกันแล้ว
“คุณกู้ สินค้าของผมเตรียมครบแล้ว ที่เมืองฮาร์บินอากาศแบบนี้ผมก็อยู่ไม่ไหวจริง ๆ ผมซื้อตั๋วเรือพรุ่งนี้แล้ว จะกลับแล้ว ก่อนไป特意มาบอกลาคุณ” หลินเซวียนพูดยิ้ม ๆ ท่าทางพ่อค้าสุดคลาสสิก
“พรุ่งนี้กลับแล้วหรือ?” กู้ ชิงชิวตะลึง “ถึงประตูเมืองจะเริ่มผ่อนปรนบ้าง แต่การตรวจยังเข้มงวด คุณหลินเดินทางระวังตัวด้วย”
“ไม่เป็นไร พวกเราเป็นพ่อค้าแท้ ๆ เอกสารครบ ไม่กลัวตรวจ” หลินเซวียนโบกมือ “คุณกู้ยังไม่กลับอีกหรือ?”
“ฉันมาทำธุระส่วนตัวที่ฮาร์บิน ต้องอยู่ต่ออีกสักพัก” กู้ ชิงชิวพูดเสียงเบา
“งั้นก็ดี คุณกู้รักษาตัวด้วย คนผมคบเพื่อนดูที่วาสนา ถ้าอนาคตคุณมีโอกาสแถวเป่ยผิงเทียนจิน หรือไปค้าขายที่เมืองฉงชิ่ง อย่าลืมติดต่อผมนะ ผมเลี้ยงข้าวคุณ!” หลินเซวียนพูดอย่างองอาจ
“ได้สิ ไว้เจอกัน”
มองแผ่นหลังหลินเซวียนหันกลับเข้าห้อง กู้ ชิงชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกเสมอว่าพ่อค้าที่ดูไม่ใส่ใจคนนี้ มีความรู้สึกไม่ลงรอยบางอย่างติดตัว
สงบเกินไปแล้ว
ในสถานการณ์แบบนี้หลังการลอบสังหารนากาเงะ พ่อค้าทั่วไปคงตกใจจนวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่เขากลับมีอารมณ์ไปซื้อโสมป่า?
แต่เธอแอบสังเกตห้าวัน คนผู้นี้นอกจากกินนอนซื้อยา ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวพิเศษใด ๆ
“บางที ฉันคิดมากไปเอง” กู้ ชิงชิวส่ายหน้า ปิดประตูห้อง
…
เช้าวันต่อมา หลินเซวียนถือกระเป๋าเดินทาง ขึ้นเรือโดยสารออกจากเมืองฮาร์บิน
ระหว่างทางเจอการตรวจของทหาร宪兵ญี่ปุ่นหลายรอบ
แต่เอกสารของหลินเซวียนทำได้อย่างไร้ที่ติ ยิ่งในกระเป๋ามีโสมป่าที่ซื้อด้วยเงินจริง ๆ ใส่เงินหยวนให้อีกไม่กี่ก้อน ทหาร宪兵ไม่ได้ทำอะไรเลย ปล่อยผ่านไปโดยดี
คนญี่ปุ่นค้นหาห้าวันเต็ม จับคนต้องสงสัยหลายร้อยคน ทรมานสอบปากคำ แต่ไม่ได้ความอะไรที่เป็นประโยชน์แม้แต่นิดเดียว
คนใต้บังคับบัญชาเริ่มเหนื่อยหน่าย ใครจะไปมีอารมณ์จับผิดพ่อค้าซื้อยาคนหนึ่ง?
ไม่กี่วันต่อมา
หลินเซวียนอ้อมไปมา ในที่สุดก็กลับถึงเมืองฉงชิ่งอย่างปลอดภัย
ลงเรือปุ๊บ เขายังไม่ทันกลับบ้าน ตรงไปที่โทรศัพท์สาธารณะ โทรเข้าสายเฉพาะของผู้อำนวยการไต้
“ท่านรอง กลับมาแล้วครับ”
ปลายสาย ผู้อำนวยการไต้ได้ยินเสียงหลินเซวียน ตื่นเต้นจนหายใจถี่
“ดี! กลับมาแล้วก็ดี! มาหาฉันที่เดิมทันที ฉันรออยู่ที่นี่!”
หลินเซวียนวางสาย เรียกสามล้อรับจ้าง ตรงไปยังคฤหาสน์ลับนอกเมืองฉงชิ่ง
เพิ่งเข้าประตูใหญ่ ก็เห็นผู้อำนวยการไต้อยู่นอกห้องนั่งเล่นเดินไปเดินมา รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสกว่าตรุษจีนเสียอีก
เห็นหลินเซวียนยืนอยู่ตรงหน้าอย่างครบครัน ผู้อำนวยการไต้เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตบไหล่หลินเซวียนแรง ๆ
“เจ้าหนู! ครั้งนี้เจ้าทำผลงานยิ่งใหญ่ไปแล้ว!” ผู้อำนวยการไต้มองหลินเซวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า จู่ ๆ ก็หัวเราะ “ไปแถบตะวันออกเฉียงเหนือ เข้าไปในถ้ำเสือหลุมมังกรมา ไฉนไม่เห็นผอมลง กลับดูเหมือนอ้วนขึ้นสองจิน?”
หลินเซวียนนั่งลงบนโซฟาอย่างอารมณ์ดี คว้าแอปเปิลบนโต๊ะมากัดคำหนึ่ง
“ท่านรอง ท่านไม่รู้ อาหารรัสเซียที่โรงแรมโมเดิร์นทำได้เข้มข้นจริง ๆ เนื้อย่าง ซุปบีทรูท อร่อยมาก! ผมอยู่那儿กินของดี ๆ ทุกวัน จะไม่อ้วนได้ยังไง?”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ผู้อำนวยการไต้ฟังจบ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าหัวเราะ
สะใจ! สะใจมาก!
กองทัพกวันตงเพื่อจับเขา พลิกเมืองฮาร์บินทั้งเมือง คงมีหลายคนนอนไม่หลับจนตาแดง
แต่ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลับซ่อนตัวอยู่ใต้ตาของศัตรู กินข้าวใหญ่ อ้วนขึ้น!
ถ้าคนญี่ปุ่นรู้ คงโกรธจนอาเจียนเป็นเลือดสามถ้วย!
“พวกเขาจะตายหรือเปล่า เกี่ยวอะไรกับผม ยังไงผมก็ทำงานเสร็จแล้ว” หลินเซวียนยักไหล่ ทำหน้าไม่แคร์
ผู้อำนวยการไต้เก็บรอยยิ้ม สายตาคมเข้มขึ้น
เขาเดินไปนั่งตรงข้ามหลินเซวียน ลดเสียงลง น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็น
“หลินเซวียน เจ้าเคยได้ยิน ‘หน่วยนักฆ่ากาดำ’ ไหม?”
หลินเซวียนหยุดเคี้ยวแอปเปิลชั่วครู่ เงยหน้าขึ้นมองผู้อำนวยการไต้
“หน่วยนักฆ่ากาดำ? เคยได้ยินบ้าง ท่านรองก่อตั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษนี้ขึ้นมา ตั้งมาไม่นาน แต่เชี่ยวชาญงานหิน คราบเลือดของผู้ทรยศเต็มมือ คนในหน่วยล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดสรรมา”
ผู้อำนวยการไต้พยักหน้า จ้องตาหลินเซวียน
“หน่วยนักฆ่ากาดำ เป็นดาบที่คมกริบ พวกเขามีผลงานมากมาย แต่จนถึงตอนนี้ ดาบเล่มนี้ยังไม่มีใครที่ถือด้ามได้จริง ๆ”
“กาดำ ยังไม่มีหัวหน้าหน่วย!”