"ข้ารู้ว่าเจ้าลำบากใจ แต่เรื่องนี้ยังไงก็ต้องให้เจ้าจัดการ"
พ่อบ้านหลิวเอ่ยกับเฉินกวนโหลวอย่างจริงจัง พลางตบไหล่เขาเพื่อเน้นย้ำน้ำหนักของคำพูด จนเฉินกวนโหลวไม่อาจปฏิเสธได้
เฉินกวนโหลวคีบอาหารเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนเอ่ย "การดูแลคนสองสามคน ขอเพียงมีเงิน ก็ย่อมทำได้ง่าย แต่..." เขาลังเลเล็กน้อย "หากคนของสำนักนักสู้รับจ้างเกิดเรื่องขึ้นในคุกสวรรค์ ทางจวนโหวจะถูกระแวงหรือไม่"
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
"ข้าพร้อมทำตามคำสั่งของพ่อบ้านหลิวทุกอย่าง เพียงแต่อยากรู้ท่าทีของจวนโหว เพื่อที่ข้าจะได้กำหนดขอบเขตได้ถูกต้อง"
"เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี คนของสำนักนักสู้รับจ้าง ไม่สมควรเกิดเรื่องในคุกสวรรค์จริง ๆ จวนโหวมิได้เกรงกลัวใครจะใส่ร้าย แต่หากต้องแบกรับชื่อเสียงที่ว่าเหยียบย่ำชีวิตคนโดยไม่ไยดี นั่นมิใช่เรื่องดีแน่"
เฉินกวนโหลวถือโอกาสกล่าวต่อ "มิต้องกลัวสิ่งอื่น ขอเพียงกลัวว่าทางวังจะคิดมาก ระแวงว่ามือของจวนโหวจะยาวเกินไป ถึงเวลานั้นหากเจียงถูกล่าวโทษอีกแรง อำนาจก็จะยิ่งใหญ่เป็นเท่าทวี"
"อืม เจ้าว่า ก็มีเหตุผล เสี่ยวโหลว ก่อนหน้านี้ข้าดูแคลนเจ้าเกินไป เจ้าอายุยังน้อย แต่การงานกลับสุขุมรอบคอบ เอาล่ะ คนของสำนักนักสู้รับจ้าง เจ้าก็ดูแลพวกเขาสักหน่อย ขอเพียงรับประกันไม่ให้ตายก็พอ"
นัยแฝงก็คือ สมควรบั่นทอนก็ต้องบั่นทอน อย่าให้คนของสำนักนักสู้รับจ้างได้อยู่ดีกินดี
เฉินกวนโหลวดื่มสุรา พลางคิดในใจ เรื่องรีดเงินไม่ใช่งานที่เขารับผิดชอบ ยิ่งคดีนี้ถูกขยายใหญ่โต ทั้งสองฝ่ายต่างมีเส้นสาย คุกสวรรค์นั้นความสามารถอื่นธรรมดา แต่สายตานั้นเรียกว่าแม่นยำนัก ใครที่บั่นทอนได้ ใครที่แตะต้องไม่ได้ ทุกคนรู้ดีในใจ รู้อยู่ว่าคนที่หนุนหลังสำนักนักสู้รับจ้างคือเจียงถู ไม่มีใครคิดสั้นทำเรื่องหาเรื่องใส่ตัวหรอก