เฉินกวนโหลวไม่กลัวการถูกตรวจสอบจากเบื้องบน แต่กลับหวาดหวั่นนักกระบี่กับชายชุดเขียวปริศนานั่นยิ่งกว่า
นักกระบี่ตรวจพบเขาได้ แล้วชายชุดเขียวจะตรวจพบไม่ได้หรือ
กลัวอะไรก็ได้สิ่งนั้นจริง ๆ
กลางดึก เฉินกวนโหลวสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อแตกพลั่ก แต่นอนนิ่งบนเตียงไม่ขยับแม้เสี้ยวนึง
ไม่มีหลักฐานใด ๆ แต่เขามั่นใจว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งในห้อง แม้ผู้นั้นจะซ่อนตัวได้เนียนเพียงใด สัญชาตญาณของเขาเฉียบแหลมมาโดยตลอด และไม่เคยหลอกลวงเขาเลยแม้ครั้งเดียว
เขากลั้นหายใจ แสร้งหลับ หวังว่าจะรอดไปได้
แต่ไม่คาดคิด...
"ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นเถิด" เสียงทุ้มต่ำเย็นชาไร้ความรู้สึกใด ๆ ปนเปื้อน
ไล่ตามต้นเสียง เฉินกวนโหลวมั่นใจว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงริมหน้าต่าง
เขาค่อย ๆ ลืมตา ลุกขึ้นนั่ง พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด แล้วมองไปทางหน้าต่าง
นักกระบี่!
ผู้ที่มานั้นคือนักกระบี่!
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับแอบถอนหายใจโล่งอก หากคนที่มานั้นคือชายชุดเขียว ตอนนี้เขาคงตายไปแล้ว กระมัง ไม่มีหลักฐานใด ๆ แต่เขากลับมั่นใจเช่นนั้น ต่อหน้านักกระบี่ ตัวเองยังมีหวังรอดชีวิตอยู่บ้าง
ไม่มีใครจุดตะเกียง บรรยากาศอันมืดมิดเหมาะแก่การสนทนาคืนนี้ยิ่งนัก
เฉินกวนโหลวคลำไปที่โต๊ะ รินน้ำหนึ่งถ้วย ถามอีกฝ่ายว่า "ดื่มไหม"
นักกระบี่เห็นเขาสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ แย้มยิ้มออกมา "เจ้าไม่กลัวข้าจะฆ่าเจ้าหรือ"
เฉินกวนโหลวถือถ้วยชาจิบน้ำอย่างไม่เดือดร้อน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้กลม เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านหากจะฆ่าข้า ลงมือไปนานแล้ว ไม่ต้องมาเสียเวลาพร่ำเพรื่อกับผู้คุมเรือนจำกระจอกอย่างข้าหรอก"
"เจ้าก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงผู้คุมเรือนจำกระจอก แต่กลับมีใจกล้าคิดสังหารปีศาจผู้สังหารตวนเทียนหลิน"