ระหว่างทางกลับบ้าน เขาแวะร้านหนังสือเป็นพิเศษ ตามรายชื่อหนังสือที่อาจารย์ซูกำหนดไว้ ซื้อหนังสือมาหลายเล่ม ใช้เงินไปสิบสามตำลึง
ยุคนี้หนังสือแพงนัก การเล่าเรียนจึงแพงเกินเอื้อม จนกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย
เมื่อครั้งพี่ใหญ่เฉินเสี่ยวหลานต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพอยู่บ้านสามี ยังยืนหยัดส่งเขาเรียนที่สำนักสอนหนังสือเอกชน ความลำบากขมขื่นในใจยากจะเอ่ยเป็นคำพูด เขาจึงรู้สึกอีกครั้งว่าตนเป็นหนี้บุญคุณพี่ใหญ่เกินกว่าจะชดใช้
เขาจึงซื้อเครื่องประดับทองชุดหนึ่งอีกด้วย ต่างหูทอง กำไลทอง สร้อยทอง แหวนทอง แล้วก็ซื้อเนื้อหัวหมูสองสามจิน หิ้วเหล้าอีกหนึ่งไห มุ่งหน้าไปตระกูลซู
เหล้าและเนื้อมอบให้ยายซู
ยายซูที่แต่เดิมหน้ายาวเหยียด กลับมีรอยยิ้มให้เห็นอย่างไม่เคยเป็น และยังชวนให้เขาอยู่กินข้าวเย็น
เขาไม่กินแน่นอน
หากเขาอยู่กินข้าวเย็น ยายซูก็ต้องพูดจาเปรยปรายอีกหลายวัน หูพี่ใหญ่ก็จะไม่ได้พักผ่อน
เฉินเสี่ยวหลานกลับไม่เห็นด้วย
พี่น้องต่างก็คุยกันตามลำพัง "เจ้าซื้อเหล้ากับกับข้าวมา ก็ควรอยู่กินข้าวเสียที่นี่ อย่าไปเกรงใจนาง ยิ่งเจ้าเกรงใจ นางยิ่งได้คืบจะเอาศอก"
"พี่หญิง เจ้ารู้จักนิสัยข้า ข้าไม่ชอบการเอาใจใคร คราวหน้า คราวหน้าข้าจะอยู่กินแน่ พี่หญิง อย่าเพิ่งวุ่นวายไป ดูก่อนว่านี่คืออะไร น้องชายข้ามีเงินแล้ววันนี้ ซื้อมาให้พี่หญิงโดยเฉพาะ"
เฉินกวนโหลวหยิบเครื่องประดับทองที่ซื้อมาออกมา ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"สวรรค์!" เฉินเสี่ยวหลานเห็นเครื่องประดับกองนี้ ก็ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ นางกวาดตาไปที่นอกประตูก่อน แน่ใจว่าแม่สามีและพี่สะใภ้ไม่ได้แอบดู แล้วรีบปิดประตูหน้าต่าง ลดเสียงต่ำ "เจ้าเอาเงินมาจากไหน เจ้าทำอะไรลงไป เจ้าอย่าทำเรื่องผิดศีลธรรมเด็ดขาด!"