จวนโหย่งหนิงโหว เรือนซีอัน
อาฟูค่อย ๆ นับเศษเงินในกล่องไม้เก่าทีละเหรียญ อย่างตั้งใจ
รวมเก้าสิบเจ็ดตำลึง บวกกับเงินเดือนเดือนหน้า three ตำลึง ก็ครบหนึ่งร้อยตำลึง พอดีที่จะไปไถ่ตัว
ค่าไถ่ตัวยี่สิบตำลึง ที่เหลือก็พอจะซื้อบ้านเล็ก ๆ ในชานเมืองพร้อมร้านค้า เปิดกิจการเล็ก ๆ กับน้องสาวได้
คิดมาถึงตรงนี้ นางอดไม่ได้ที่จะเทเงินกลับลงกล่องแล้วนับใหม่อีกรอบ ยิ่งนับมุมปากก็ยิ่งยกขึ้นมา กดลงเท่าไรก็ไม่ยอมลด
หัวใจที่ตึงเครียดมาสามปี ในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายลงบ้าง
ประตูถูกเคาะเบา ๆ เป็นหลานเซียง
นางวันนี้จะออกจากจวน จึงเปลี่ยนจากชุดกระโปรงสีครามของสาวใช้ในจวนโหว มาเป็นชุดสีบัวโรยที่เกือบใหม่ ผมก็เกล้าเป็นแบบสาวที่กำลังจะแต่งงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด
"อาฟู เจ้ากำลังนับเงินอีกแล้วหรือ" นางเดินเข้ามา พร้อมกับห่อผ้าเล็ก ๆ ในมือ
"ของเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?" อาฟูเก็บเงินเข้าลิ้นชักแล้วเงยหน้ามองนาง แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจ
เมื่อวาน ครอบครัวของหลานเซียงมาไถ่ตัวนาง บอกว่าที่บ้านได้พูดคุยเรื่องแต่งงานให้ ฝ่ายชายเป็นชาวนาผู้มั่งคั่งนอกเมือง
ฮูหยินของโหว คิดถึงนางที่ปรนนิบัติองค์ชายใหญ่มาหลายปี จึงไม่เพียงไม่คิดค่าไถ่ แต่ยังเพิ่มเงินให้อีกสิบตำลึงเป็นสินสมรส
"เรียบร้อยแล้ว" หลานเซียงนั่งลงข้าง ๆ นาง มองกล่องที่นางเพิ่งเก็บ แล้วลดเสียงลง "เจ้า...ก็คงใกล้แล้วสินะ?"
อาฟูพยักหน้า "รอเงินเดือนเดือนหน้าออก ก็จะไปขอฮูหยินปล่อยข้าออกจากจวน"
สีหน้าดีใจของหลานเซียงจางหายไป กลายเป็นความกังวล
"เจ้าไม่เหมือนพวกเรา" สายตาของหลานเซียงหยุดที่ใบหน้าอันงดงามเกินธรรมดาของอาฟู แล้วถอนหายใจ "สาวใช้คนสนิทขององค์ชาย ไม่ใช่จะออกจากจวนได้ง่าย ๆ จำไว้ว่าต้องระวังตัวไว้ให้มาก โดยเฉพาะพี่เลี้ยงขององค์ชาย กับแม่ลูกคู่นั้น..."
"ข้ารู้" อาฟูกุมมือนางไว้ แล้วตบเบา ๆ "วางใจเถิด ข้ามีแผนในใจ"
หลานเซียงมองนาง อยากพูดอะไรก็ได้แต่เก็บไว้
องค์ชายเซี่ยสวิน องอาจ เย็นชา มีนิสัยรักสะอาดเกินเหตุ และอารมณ์แปรปรวน
สามปีมานี้ สาวใช้ที่ถูกไล่ออกจากเรือน เลิกจ้าง หรือตายอย่างไม่ชัดเจน นับสองมือก็ไม่ไหว
มีเพียงอาฟู ที่จากสาวใช้ชั้นล่าง ค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายองค์ชาย และอยู่มาได้อย่างปลอดภัยถึงเพียงนี้
"เอาล่ะ อย่าได้หลงเข้าไปใกล้เขาล่ะ" หลานเซียงกำชับสุดท้าย "คนอย่างองค์ชาย ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะแตะต้องได้"
"ข้ารู้" อาฟูยิ้ม แล้วยัดกระเป๋าเล็ก ๆ ใส่ในมือหลานเซียง "เอาไว้เป็นสินสมรส ต่อไปต้องใช้ชีวิตให้ดี"
กระเป๋าหนักอึ้ง เป็นเศษเงินหลายชิ้น หลานเซียงตาแดงเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าหนัก ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป
ประตูปิดลง ภายในห้องก็เงียบสงัดอีกครั้ง
อันที่จริง นางไม่ใช่อาฟูคนเดิม แต่เป็นเด็กฝึกงานของบริษัทรับดูแลบ้านระดับสูงแห่งหนึ่งในยุคปัจจุบัน เสียชีวิตจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับกลายเป็นสาวใช้ชั้นล่างชื่ออาฟูในราชวงศ์ต้าฉ่าน ที่เพิ่งถูกเฆี่ยนยี่สิบไม้จนสิ้นใจ
เพื่อความอยู่รอด ด้วยความเป็นมืออาชีพในการดูแลบ้าน ทำให้นางฝ่าฟันอยู่ในจวนโหวแห่งนี้ เพียงเพื่อให้มีข้าวอุ่น ๆ กินและไม่ถูกรังแก แต่กลับทำไปทำมา กลายเป็นสาวใช้คนสนิทเพียงคนเดียวในเรือนขององค์ชาย
ตอนนี้ แม้นางจะทำตัวเป็นสาวใช้ที่รู้จักหน้าที่ทุกวัน แต่ในใจกลับมีเพียงความคิดเดียวคือ ออมเงิน ลาออก หนีไปให้ไกล
สามปีผ่านไป อาชีพทาสรับใช้ที่ยาวนานนี้กำลังจะสิ้นสุดลง
คิดถึงชีวิตอิสระอันกว้างใหญ่ไพศาลในอนาคต อาฟูถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกตัวเบาไปหมด
นางถึงกับวางแผนไว้แล้วว่า พอไถ่ตัวได้ ก็จะเปิดร้านขายขนมในซุนเต๋อเจีย เขตชานเมือง และเป็นแม่ค้าผู้คล่องแคล่ว
จินตนาการยังไม่ทันจบ นอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
"พี่อาฟู พี่อาฟู!" เป็นไป๋จื่อ สาวใช้ในเรือน เสียงเต็มไปด้วยความตกใจ
ประตูถูกผลักเปิดออก หญิงสาวไป๋จื่อยืนพิงกรอบประตู หอบหายใจแล้วตะโกน "องค์ชาย...องค์ชายกลับมาแล้ว! ถึงประตูชั้นในแล้ว!"
อาฟูรู้สึกสัญญาณเตือนในหัวดังขึ้น พระองค์ไม่ไปร่วมล่าสัตว์ที่เขาซานกับท่านโหวหรือ ควรจะกลับวันพรุ่งนี้นี่นา
แต่ตอนนี้ไม่ทันให้คิดอะไรมาก นางรีบซ่อนกล่องเงินไว้ใต้เตียง เก็บเสื้อผ้าและผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย แล้วรีบเดินไปที่เรือนหลัก
อาฟูเพิ่งจะยืนที่หน้าประตูเรือนหลัก ร่าง高大ที่คุ้นเคยก็ปรากฏที่หน้าประตู พร้อมกับผู้ติดตามจำนวนมาก
เซี่ยสวินสวมชุดขี่ม้าสีดำ ฝีเท้ารีบเร่งกว่าปกติ ปลายเสื้อคลุมเปื้อนฝุ่น แต่สีหน้าผิดปกติ
สีขาวเย็นชา กลับมีสีแดงเรื่อ ๆ ที่ควบคุมไม่อยู่
อาฟูสูดจมูก ได้กลิ่นหอมแปลก ๆ จาง ๆ กลิ่นหวานจนเกินไป
นางรู้สึกใจสั่น กลิ่นนี้ไม่ปกติ
บ่าวไพร่ในเรือนต่างหมอบลงคำนับ แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าออกแรง
อาฟูก็กลั้นหายใจ หลับตา แล้วโค้งคำนับ "ขอต้อนรับองค์ชายกลับจวน"
สายตาของเซี่ยสวินหยุดอยู่ที่นาง
เพียงชั่วพริบตาเดียว
ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น แม้จะสั้น แต่ก็ทำให้อาฟูรู้สึกตึงที่ต้นคอ
ดวงตาของเขาผิดปกติจากทุกวัน กลิ้งด้วยสีดำเข้มข้น ราวกับถูกบางอย่างเผาไหม้ พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
จ่างซง บ่าวรับใช้ข้างกายเขา เหงื่อแตกพลั่ก รีบร้อนจนเสียงเปลี่ยน "ยืนงงอยู่ได้! รีบไปเตรียมน้ำ! น้ำเย็น ยิ่งเย็นยิ่งดี!"
อาฟูเงยหน้ามองเขา
สีหน้าของจ่างซงแย่มาก
นี่ไม่เหมือนได้รับบาดเจ็บจากการล่าสัตว์ แต่เหมือน...โดนสิ่งไม่บริสุทธิ์อะไรเข้าสักอย่าง
เซี่ยสวินเดินผ่านผู้คนเข้าไปในห้อง คว้าดาบที่เอววางลงบนโต๊ะ
เสียงดังปัง
สาวใช้ในห้องหลายคนตกใจจนหดไหล่
"ออกไปให้หมด"
เสียงของเขาแหบพร่า กดความโกรธไว้
ทุกคนรีบถอยออกไปทันที
อาฟูก็อยากถอย
นางเพิ่งจะขยับไปครึ่งก้าว เซี่ยสวินก็หันมามอง
"เจ้าอยู่ต่อ"
อาฟู: "...เจ้าค่ะ"
จ่างซงรีบร้อนอยู่ที่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไป ได้แต่กดเสียงพูด "คุณหนูอาฟู รบกวนปรนนิบัติองค์ชายถอดเสื้อก่อน ข้าไปเร่งน้ำเย็น"
อาฟูก้มหน้าตอบ "เจ้าค่ะ"
จ่างซงหันหลังวิ่งออกไป ประตูปิดลง ในห้องก็เงียบลงทันที
กลิ่นหอมแปลก ๆ นั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
อาฟูยืนอยู่ด้านหลังของเซี่ยสวิน ห่างเพียงหนึ่งก้าว เกือบจะสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกจากตัวเขา
นางยื่นมือไปแก้เสื้อคลุมของเขา
ปลายนิ้วเพิ่งจะแตะผ้า ไหล่ของเซี่ยสวินก็ตึงขึ้นทันที
อาฟูชะงัก แล้วลดแรงลงทันที
"องค์ชาย ข้าน้อยจะถอดเสื้อให้"
เซี่ยสวินไม่พูดอะไร
เขายืนตัวตรง เส้นสายบนหลังตึงเครียด ราวกับกำลังใช้แรงทั้งหมดกดบางอย่างไว้
ชุดขี่ม้าสีดำรัดเอวคอด ไหล่กว้าง ขายาว ทั้งที่ปกติเย็นชาจนคนไม่กล้ามอง ตอนนี้กลับเพิ่มความกดดันอันตรายขึ้นอีก
อาฟูไม่กล้าคิดอะไรให้ไกล นาง只想รีบทำงานให้เสร็จ แล้วถอยออกไปอย่างปลอดภัย
นางคล่องแคล่วในการแก้เสื้อคลุมของเขา แขวนไว้บนราว แล้วไปแกะปลอกแขนหนังที่ข้อมือ
ข้อมือของเขาร้อนมาก แม้นางจะพยายามหลีกเลี่ยงผิวกาย แต่ก็ยังเผลอแตะโดนนิ้วของเขา
ความร้อนนั้นทำให้นางใจสั่น นี่ไม่ใช่แค่อาการใช้ธรรมดา
เซี่ยสวินหลับตาลง มองนางที่ก้มหน้ายุ่งอยู่
นางมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพืชพรรณ บอกไม่ถูกว่ามาจากไหน ปนกับกลิ่นแดดที่แผดเผา จางมาก
แต่ได้กลิ่นนี้ กลับทำให้ความหงุดหงิดจากกลิ่นแปลก ๆ นั้นลดลงไปบ้าง
เขาเกลียดการถูกผู้อื่นแตะต้อง มีเพียงสาวใช้นี่ที่เป็นข้อยกเว้น
ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไร อาจเพราะนางรักสะอาด และรู้จักกาลเทศะ จึงถูกใจเขา
อาฟูกำลังก้มหน้าแกะเข็มขัดของเขา ผมที่หน้าผากถูกเกล้าไว้หลังหู เผยให้เห็นต้นคอขาวสะอาดนุ่มนวล
เซี่ยสวินกลืนน้ำลาย "เร็วเข้า"
อาฟูรีบเพิ่มความเร็ว: "เจ้าค่ะ"