ลู่หยางคาดไม่ถึงว่าลู่เสี่ยวจื่อจะฉลาดถึงเพียงนี้ แวบเดียวก็มองออกว่าเขาหายเป็นปกติแล้ว
อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้ม พยักหน้ากล่าวว่า "เสี่ยวจื่อ วันนี้ตอนเช้าพี่เอาหัวไปกระแทกกับหิน ก็กลับมาเป็นปกติจริง ๆ น่ะ!"
จากนั้น ลู่หยางก็คว้ามือเล็ก ๆ ที่หยาบกร้านของนางไว้ มองดูร่างผอมโซซีดเหลืองของนาง รู้สึกปวดใจอย่างยิ่งเอ่ยว่า "เสี่ยวจื่อ ขอโทษด้วยนะ เป็นพี่ชายที่ไม่เอาไหน ทำให้เจ้าต้องลำบากตรากตรำมากมายเช่นนี้!"
"ตอนนี้สมองพี่กลับมาเป็นปกติแล้ว รอให้พี่หาเงินได้มาก ๆ แล้ว จะต้องชดเชยให้เจ้าอย่างดีเลย!"
ลู่เสี่ยวจื่อยืนยันได้ว่าลู่หยางสมองหายดีแล้ว ดีใจจนโผเข้าซบอกอีกฝ่าย ซบไหล่ร่ำไห้ด้วยความปิติ "ท่านพี่ สมองท่านหายดีแล้ว มันดีเหลือเกิน!"
"ถ้าท่านยังไม่หายดี ข้ากังวลจริง ๆ ว่าครึ่งชีวิตที่เหลือของท่านจะหาเมียไม่ได้สักคนด้วยซ้ำ!"
"ฮือ ๆ..."
ลู่หยางฟังแล้ว ทั้งกลั้นขำทั้งจนปัญญา
ปลอบว่า "อย่าร้องเลย ข้าตั้งใจจะให้เจ้าภาคเรียนหน้ากลับไปเรียนซ้ำอีกครั้ง เจ้าก็พยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยดัง ๆ ให้ตระกูลลู่ของเราอีกสักแห่งหนึ่ง เข้าใจหรือไม่?"
หลังจากลู่หยางกลายเป็นคนโง่ หลู่ฟู่ผู้เป็นพ่อไปตามตัวเซียวเทียนเช่อกับกู้เสี่ยวอวี่คู่ชั่วมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้เขา คาดไม่ถึงว่ากลับถูกเซียวเทียนเช่ออาละวาดจนขาหักทั้งสองข้าง
ทำให้ครึ่งชีวิตที่เหลือของพ่อได้แต่ใช้ชีวิตอย่างหดหู่บนรถเข็น
งานหนักและการหาเลี้ยงชีพในบ้านล้วนตกเป็นภาระของโจวกุ้ยฮวาผู้เป็นแม่