พี่เหมาได้รับการว่าจ้างจากโกวอ้วนให้มาจัดการลู่หยาง ชาวนาตัวน้อยคนนี้ เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา ใครจะรู้ว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายกลับเตะโกวอ้วนหมูอ้วนยักษ์กระเด็นลอยออกไปได้ในทีเดียว
พละกำลังดิบเถื่อนเช่นนี้ทำให้แม้แต่เขายังรู้สึกหวาดหวั่น
เขารีบกำชับลูกน้องมีรอยสักทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังว่า “เข้าไปพร้อมกัน จัดการชาวนาตัวน้อยคนนี้ให้พิการเสีย รอเดี๋ยวฉันจะฆ่าแฟนสาวคนสวยของมันต่อหน้ามันเอง!”
ฉับ ๆ ๆ ๆ!
พอพี่เหมาเอ่ยจบ พวกอันธพาลมีรอยสักทั้งห้าก็ได้สติจากความตกตะลึงเมื่อครู่ แล้วรีบชักอาวุธเย็นเยียบออกมาจากด้านหลัง
จากนั้นพวกมันก็กรูกันยกอาวุธขึ้น โจมตีลู่หยางไปทั่วร่าง
ถ้าเป็นคนธรรมดาเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ คงฉี่ราด ถูกซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส น่าสังเวชราวกับหมา
ลู่หยางเห็นอันธพาลมีรอยสักคนหนึ่งยกมีดปังตอขึ้นฟันใส่ไหล่ของตนอย่างโหดเหี้ยม แววตาของเขาพลันเย็นเยียบ ก่อนจะเตะสวนเข้าที่เอวของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงเป็นคนแรก
ปัง!
อันธพาลมีรอยสักที่ถือมีดปังตอยังไม่ทันแตะต้องตัวลู่หยางแม้แต่น้อย ก็รู้สึกเหมือนเอวแทบแตกจากแรงเตะของเขา ร่างทั้งร่างพลันกระเด็นลอยออกไป
โครม!
บังเอิญจริง ๆ ที่ร่างของมันตกลงบนหัวโกวอ้วน ซึ่งกำลังดิ้นรนคลานลุกจากพื้นราวกับหนอนพอดี
โกวอ้วนถูกกระแทกจนมึนงงไปหมด ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา จากนั้นทั้งคู่ก็กลิ้งไปกับพื้นราวกับลูกน้ำเต้ากลิ้ง น่าสมเพชและน่าอนาถอย่างยิ่ง