ลู่หยางรู้สึกว่าตอนนี้ต่อให้มีสนมนางในสามพันคน เขาก็รับมือไหวสบาย ๆ
เขาคิดไปพร้อมกันว่า ลูกท้อน้ำผึ้งชั้นเลิศทั้งหน้าตาและรสชาติดีขนาดนี้ ต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน หากเพิ่มสรรพคุณวิเศษที่ช่วยเสริมดลยาเสริมกำลังเข้าไปอีก แบบนี้จะไม่ทำให้พวกผู้ชายแก่ ๆ คลั่งกันเป็นแถบได้อย่างไร
เขาอดตื่นเต้นไม่ได้ ร้องออกมาว่า “รวยแล้ว! ครอบครัวเราจะได้รวยกันจริง ๆ แล้ว!”
ลู่หยางรีบลงมือเก็บลูกท้อน้ำผึ้งทันที ปกติต้นท้อหนึ่งต้นจะให้ผลผลิตราวหนึ่งร้อยกว่าชั่งต่อปี
แต่ตอนนี้ลูกท้อน้ำผึ้งมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมสองเท่า ผลผลิตก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าเช่นกัน
หลังเก็บเสร็จ เขาพบว่าตะกร้าสะพายใบใหญ่เต็มแน่นไปด้วยลูกท้อ มีอยู่ราวสามร้อยชั่งเห็นจะได้
ปกติเขาไม่มีทางแบกของหนักขนาดนี้ไหว แต่ตอนนี้ร่างกายแข็งแกร่งดุจมังกรเข้ พละกำลังมหาศาลอย่างน่าตกใจ เขาแบกตะกร้าลูกท้อน้ำผึ้งเต็มใบกลับบ้านได้อย่างสบาย ๆ
เพิ่งกลับถึงบ้าน ลู่เสี่ยวจื่อก็วิ่งเข้ามา เปิดใบไม้ที่คลุมอยู่ด้านบนตะกร้าออก แล้วร้องอุทานด้วยความตกใจว่า “พี่ นี่…นี่…นี่ลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านเราเหรอ?”
“ทำไมลูกใหญ่ขนาดนี้ แถมยังน่ากินขนาดนี้อีก?”
ลู่เสี่ยวจื่อรีบคว้าลูกหนึ่งขึ้นมายัดเข้าปากชิมทันที
กรุบกรอบ!
ไม่ผิดจากที่คาดไว้ พอได้ชิมคำแรก เธอก็เป็นเหมือนลู่หยางไม่มีผิด ร้องออกมาทันทีว่า “อร่อย! อร่อยมากเลย!”