เดิมทีฉู่อวี้เยาก็อยากฟังว่าลู่หยางทำให้แตงกวาหลวงธรรมดาที่เธอปลูกกลายเป็นแตงกวาเซียนได้อย่างไร แต่ตอนนี้เห็นอีกฝ่ายไม่ยอมบอก ย่อมรู้สึกเสียดายและผิดหวังอยู่บ้าง
เซียวหงเหยียนหันไปพูดกับลู่หยางอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวหยาง แตงกวาหลวงของคุณเทียบได้กับผักเซียนแท้ ๆ เลย ถ้านำไปขายที่โรงแรมหลงถิงของเรา ฉันคิดว่าธุรกิจของโรงแรมเราต้องดีขึ้นไปอีกขั้นแน่นอน!”
“ไม่สิ จะบอกว่าดีขึ้นไปอีกเก้าขั้นก็ยังไม่เกินจริง!”
“ตอนนี้ฉันขอเชิญคุณมาร่วมมือกับฉันอย่างจริงใจ ขอแค่คุณจัดหาผักเซียนอย่างแตงกวาหลวงชนิดนี้ให้โรงแรมหลงถิงของเราแต่เพียงผู้เดียวต่อไป ฉันยินดีรับซื้อในราคาสิบเท่าของราคาแตงกวาหลวงทั่วไป คุณคิดว่าอย่างไร?”
แตงกวาหลวงทั่วไปมีราคาตลาดแค่ไม่กี่หยวนต่อครึ่งกิโลกรัมเท่านั้น เซียวหงเหยียนเสนอซื้อในราคาสิบเท่า เท่ากับว่าราคาสูงถึงหลายสิบหยวนแล้ว
ในสายตาคนอื่น นี่ถือเป็นราคาสูงลิบลิ่วอย่างแท้จริง
แต่ลู่หยางไม่มีทางขายให้ถูก ๆ แบบนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขายให้แต่เพียงผู้เดียว
เขาพูดอย่างไม่เกรงใจว่า “หงเหยียน ถ้าคุณอยากทำข้อตกลงแบบผูกขาดกับผมจริง ๆ เงื่อนไขของผมก็คือ ต่อไปคุณต้องรับซื้อผักเซียนของเราในราคาหนึ่งร้อยหยวนต่อครึ่งกิโลกรัม อีกทั้งต้องโอนหุ้นของโรงแรมหลงถิงให้ผมสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วย!”
“ถ้าคุณทำสองข้อนี้ได้ ผมจะเซ็นสัญญาจัดหาสินค้าแต่เพียงผู้เดียวกับคุณทันที!”
ตอนแรกที่ฉู่อวี้เยาได้ยินว่าแตงกวาหลวงที่เธอปลูกขายได้ราคาหลายสิบหยวน เธอก็ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งแล้ว