ในเมื่อเรื่องของเขากับพี่สะใภ้อวี้หลานผู้งดงามเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นอีกเรื่องที่เกิดขึ้นในสมองของเขาก็น่าจะเป็นจริงเช่นกัน!
เพื่อพิสูจน์ ลู่หยางจึงนั่งขัดสมาธิบนเสื่อเย็นทันที เริ่มหมุนเวียนวิชาสังวาสสอดประสานดูดซับพลังปราณรอบด้านเข้าฝึกฝน
ภายใต้การทำงานของวิชา พลังปราณจำนวนมหาศาลถูกเขาดูดซับเข้ามา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่า เก็บสะสมไว้ในท้องน้อยส่วนล่าง
ตูม!
เสียงกัมปนาทดังสนั่น!
ลู่หยางรู้สึกว่าในท้องน้อยดังเสียงทุ้มต่ำ เขาพุ่งทะลวงจากมนุษย์สามัญสู่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับลับฟ้าหนึ่งอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ
สัมผัสได้ถึงพลังปราณในท้องน้อยที่มอบเรี่ยวแรงมหาศาลให้แก่ตน
ลู่หยางรู้สึกทั่วร่างมีแรงใช้ไม่หมด เดินออกจากเพิง ไปหาหินก้อนเท่าอ่างล้างหน้าก้อนหนึ่งใกล้ๆ
ตูมมม!
กำหมัดแน่น กระตุ้นพลังปราณ เขาทุบหมัดหนึ่งลงบนก้อนหิน
หินแตกกระจายตอบรับทันที
เมื่อเห็นภาพนี้
ลู่หยางอึ้งตะลึง ในใจคิดว่า “ฉิบหาย! ไม่นึกว่าหมัดหนึ่งจากผู้ฝึกยุทธ์ระดับลับฟ้าหนึ่ง จะมีพลังน่าเกรงขามเพียงนี้!”
ถ้าหากหมัดนี้กระแทกลงบนร่างคน เขาไม่สงสัยเลยว่าจะระเบิดคนทั้งเป็นได้แน่นอน
ระดับลับฟ้าหนึ่งยังเก่งกาจเพียงนี้ หากฝึกฝนถึงขั้นสูงสุดของวิชาสังวาสสอดประสาน จะเหินหาวดำดิน หมัดทำลายขุนเขาได้จริงหรือไม่?
คิดถึงตรงนี้ ลู่หยางก็ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม องอาจเต็มร้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
นี่คือความแกร่งกล้าที่พละกำลังนำพามาสู่เขา
ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ตนกลายเป็นคนโง่ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย
ปีแรกที่เรียนมหา’ลัย เขาช่วยเหลือนางงามสาวพรหมจรรย์ดอกไม้ประจำรั้วมหาวิทยาลัยคนหนึ่งไว้จากการถูกคุกคาม
อีกฝ่ายเพื่อตอบแทน ก็คบหาเป็นแฟนหนุ่มสาวกับเขา อยู่กินกับเขา
ทว่า?
ให้เขาคาดไม่ถึง เมื่อใกล้สำเร็จการศึกษา นางกลับแอบคบกับอภิมหาเศรษฐีรุ่นสองอยู่ด้านหลัง
เมื่อรู้ความจริง เขาโกรธจนเสียหน้า
ไปหาทั้งคู่เพื่อทวงถาม กลับถูกกู้เสี่ยวอวี่เหยียดหยามอย่างไร้เยื่อใย บอกว่าเขาเป็นแค่หมาบ้านนอกข้นแค้น ที่คบกับเขาเป็นแค่การเล่นตลกเท่านั้น
อภิมหาเศรษฐีรุ่นสองเซียวเทียนเช่อ ยิ่งเหิมเกริมไร้กฎหมาย ลงมือทุบตีเขาด้วยตัวเอง ต่อยจนสมองของเขาพัง กลายเป็นคนโง่
หลังจากเหตุการณ์นี้ก็เงียบหายไป ลู่หยางถูกทางมหาวิทยาลัยส่งกลับหมู่บ้านเถาฮวา
กรอด~กรอด!
คิดถึงตรงนี้ ลู่หยางพลันกำหมัดเหล็กทั้งสองแน่นเข้าหากัน
เล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว
ในดวงตายิ่งเต็มไปด้วยเปลวเพลิงโทสะอันไม่มีที่สิ้นสุด
อดคำรามสาบานอย่างเกรี้ยวกราดไม่ได้ว่า “เซียวเทียนเช่อ กู้เสี่ยวอวี่ สองอัปรีย์จัญไร คอยดูเถอะ หนี้นี้ ข้าจะไปคิดบัญชีกับพวกเจ้าอย่างถึงที่สุด!”
“หากไม่ทำให้พวกเจ้าอยากเป็นอยากตาย ข้าก็มิใช่คน!”
หากเป็นก่อนที่สมองเขายังไม่ฟื้นคืน แน่นอนว่าเขาไม่มีคุณสมบัติและทุนรอนใดๆ ไปล้างแค้นกับสองคนนี้
แต่?
บัดนี้เขาได้รับสืบทอดวิชาจากไข่มังกร การจะตามหาสองคนนั้นเพื่อล้างแค้น สำหรับเขาแล้ว เรียกได้ว่าเป็นเรื่องกล้วยๆ ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
เก็บงำโทสะในใจ มองตะวันค่อยๆ โผล่พ้นขอบเขา
ลู่หยางเดินกลับบ้าน เขาเตรียมจะกลับไปบอกข่าวดีเรื่องที่สมองฟื้นคืนให้ครอบครัวรู้ ให้น่าดีใจไปด้วยกัน
“หลี่เถาฮวา ช่องโสเภณีชั่ว!”
“ให้ข้าเอามาซดสักจานเป็นไรจะตายไหม ไอ้ชาติหมา!”
“ในเมื่อเจ้าไม่กินเหล้าที่เขาให้ อยากกินเหล้าปรับโทษ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะเล่นบทราชสีห์บังคับนางคันศรเสียเลย!”
“ฮี่ฮี่……”
ลู่หยางผ่านลานบ้านเดี่ยวที่มีรั้วรอบ ขณะนั้นพลันรู้สึกหูขยับ
ไม่นานมานี้หลังจากไข่มังกรช่วยให้เขาล้างกระดูกเปลี่ยนร่างได้ ร่างกายราวมังกรทำให้หูตาว่องไว เสียงจากระยะไกลเขาก็ได้ยินชัดแจ๋ว
เมื่อครู่นี้เสียงสกปรกนี้ดังมาจากห้องโถงใหญ่ในลานบ้านของแม่หม้ายงามหลี่เถาฮวา และเจ้าของเสียงก็มิใช่ใครอื่น
เป็นเสียงของลิ่วต้าฟู่ เศรษฐีอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเถาฮวานั่นเอง
เขาก็ไม่คิดว่า ไอ้สารเลวนี่ จะอาจหาญมาถึงบ้านหลี่เถาฮวารังแกนางแต่เช้าตรู่ ดูท่าทีกำลังจะเล่นบทราชสีห์ในเร็วๆ นี้
เขาเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ กำหมัดพุ่งตรงไปยังลานบ้านราวกับลมพายุ
ในใจคำรามอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ลิ่วต้าฟู่ ไอ้สวะ เลือกดีนักที่มารังแกพี่เถาฮวาของข้า ดูซิเดี๋ยวข้าจะจัดการแกให้พ่อแม่แกยังจำไม่ได้เลย!”
ลู่หยางจำได้อย่างแจ่มชัด
ในช่วงปีกว่าๆ ที่โง่เง่าของเขา
นอกจากครอบครัวแล้ว ก็มีแม่หม้ายงามหลี่เถาฮวานี่แหละที่ไม่รังเกียจเขา
แถมยังลากเขาไปบ้านบ่อยๆ ทำบะหมี่ให้กิน
บางครั้ง เห็นเสื้อผ้าเขาเปื้อน ก็ช่วยซักให้
แม้กระทั่งไม่อิดออดช่วยเขาอาบน้ำ
ดีต่อเขายิ่งกว่าผัวตัวจริงเสียอีก
ให้พวกหนุ่มฉกรรจ์ขี้เกียจในหมู่บ้านมากมายที่หมายปองหลี่เถาฮวา อิจฉาริษยาแทบบ้าตาย
บอกว่าไอ้โง่คู่กับแม่หม้าย ช่างเหมาะเจาะ มาด่าทอเสียดสีทั้งสองคน
ลู่หยางตอนนี้สมองฟื้นคืนสู่ปกติแล้ว เขาก็แอบสาบานว่า วันข้างหน้าจะต้องตอบแทนพี่เถาฮวาเป็นอย่างดี ให้นางไม่ถูกใครรังแกแม้แต่น้อย
ในขณะเดียวกัน
ห้องโถงใหญ่
เศรษฐีลิ่วต้าฟู่พลันราวกับหมาผู้ที่ถูกฉีดยากระตุ้น ในหน้าเน่าหนวดแกรน่าขยะแขยง ปรากฏรอยยิ้มลามกชั่วช้า
ตะเบ็งเสียงหนึ่งแล้วก็โถมตัวเข้าใส่แม่หม้ายงามหลี่เถาฮวาผู้มีรูปร่างโค้งเว้าได้รูป มีเรียวขางามคู่หนึ่ง ใบหน้างามมาตรฐานหญิงตะวันออก
เป้าหมายของกรงเล็บสุนัข คือตำแหน่งอิ่มฟูของหลี่เถาฮวานั่นเอง
เขาหมายปองที่อิ่มฟูนั่นมานานแล้ว เตรียมหาความสำราญให้เต็มที่ ให้ตัวเองได้ลิ้มรสอย่างเต็มปากเต็มคำ
หลี่เถาฮวาเห็นลิ่วต้าฟู่ไร้กฎหมายเพียงนี้ เช้าตรู่ก็บุกเข้ามาในบ้านข่มขู่ด้วยอำนาจและล่อลวงด้วยผลประโยชน์ ทั้งๆ ที่นางไม่ยอม อีกฝ่ายยังคิดใช้กำลังกลางแสงตะวันแจ้ง
แต่นางก็มิใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ
หากนางอ่อนแอง่ายดายจริง เกรงว่าพวกผู้ชายน่าขยะแขยงในหมู่บ้านที่หมายปองนางคงเขมือบนางจนสิ้นซากไปนานแล้ว
ไหนเลยจะเหลือให้ลิ่วต้าฟู่มาคิดร้ายต่อนางได้
นางคำรามด้วยโทสะสะเทิ้น ฉวยกรรไกรบนโต๊ะขึ้นมาเล่มหนึ่ง ขู่ลิ่วต้าฟู่ที่โถมเข้ามาว่า “ลิ่วต้าฟู่ เจ้ากล้าขยับมาอีกก้าว ข้าจะตัดของเจ้าทิ้งเสีย…”
ลิ่วต้าฟู่ตกใจรีบหดมือกลับอย่างรวดเร็ว สบถแช่งอย่างเคียดแค้นว่า “หลี่เถาฮวา อีชั่ว มึงแน่ กูปล่อยมึงไปคราวนี้…”
พูดจบ ลิ่วต้าฟู่ก็เตรียมหันหลังกลับอย่างเสียดายและไม่เต็มใจ
นี่ทำให้หลี่เถาฮวาถอนหายใจโล่งอกในที่สุด
ทว่า?
ให้นางคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง นางเพิ่งจะผ่อนคลาย ลิ่วต้าฟู่กลับฉวยโอกาส พุ่งพรวดเดียวมาถึงหน้านาง แย่งกรรไกรไปในมือเดียว แล้วขว้างลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด
ยังกระทืบซ้ำอีกหลายที ด้วยท่าทีเหยียดหยันอย่างเต็มที่ เย้ยหยันว่า “หลี่เถาฮวา อีชั่ว มึงยังคิดจะใช้กรรไกรจัดการกูอีก ไปเกิดใหม่เถอะ!”
“หวานใจน้อย อย่าขัดขืนอีกเลย สู้เก็บแรงไว้คอยให้ความร่วมมือดีๆ ให้กูรับรองว่าจะสุขสมล้นฟ้า!”